Yargıtay 6. Ceza Dairesi · E. 2005/15962 · K. 2007/13432

6. Ceza Dairesi 2005/15962 E., 2007/13432 K. 6. Ceza Dairesi 2005/15962 E., 2007/13432 K. - HIRSIZLIK - MALIN DEĞERİNİN AZ OLMASI - NİTELİKLİ HIRSIZLIK- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 141 ] - 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 142 ] - 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 145 ] - 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 492 ] - 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 522 ] "İçtihat Metni" Hırsızlık suçundan sanık İ.. K..... ve S... Ç.... haklarında yapılan duruşma sonunda; mahkumiyetlerine ilişkin ELAZIĞ 2.Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 14/06/2005 tarihli hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar savunmanı tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C.Başsavcılığından bozma isteyen 14/11/2005 tarihli tebliğname ile 22/11/2005 tarihinde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü: T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1)-5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 492/1.maddesindeki suçun öğelerinin farklı olduğu, eylemin, 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesindeki hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Yasanın 116/1-4, 119/1-c maddesindeki konut dokunulmazlığını bozmak suçunu da oluşturduğu, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek, 5237 sayılı Yasaya göre hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozmak suçlarını oluşturan eylem nedeniyle uygulama yapılıp sonucuna göre lehe olan yasanın belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi, 2)-5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “ “malın değerinin azlığı” ” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “ “hafif” ” ve “ “pek hafif” ” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “ “değer azlığının” ” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüde düşük miktarlar esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, yakınanın evine iki kez girilip 270 YTL. değerindeki eşyasının çalınması şeklinde gelişen somut olayda, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, 3)-Sanıkların eylemlerine uyan 765 sayılı TCK.nun 492/1-son, 80, 522/1 ve 647 sayılı Yasa. maddeleriyle, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 43/1, 50, 51; 116/1-4, 119/1-c maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında lehe Yasanın uygulama sırasında belirlenmesinde zorunluluk bulunması, 4)-Hükümden sonra yürürlüğe giren 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 24. maddesinin sanık Sami Çelik açısından değerlendirilmesi zorunluluğu, Kabule göre de; 5)-Sanık S... hakkında sonuç olarak verilen 7 ay 22 gün hapis cezasının ‘ ‘8 ay boyunca akşam 18.00’den sabah 06.00’a kadar evden dışarı çıkmasının yasaklanması tedbirine çevrilmesine’ şeklindeki ‘ ‘ev hapsi’ uygulamasının 5237 sayılı Yasanın 50/1-a-b-c-d-e-f maddesinde yazılı tedbirlerden olmaması ve 5275 sayılı Yasanın 5485 sayılı Yasa ile değişik 110. maddesinin de bir infaz normu olup kesinleşen hükmün infazı aşamasında koşulları oluştuğunda uygulanabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması, Bozmayı gerektirmiş, sanıklar İ.. K..... ve S... Ç.... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 03.12.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.