Yargıtay 6. Ceza Dairesi · E. 2007/18327 · K. 2010/1001

6. Ceza Dairesi         2007/18327 E.  ,  2010/1001 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi SUÇLAR : Yağma, Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Uyarlama istemi üzerine verilen kararın, temyizi olanaklı olduğundan, Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.06.2005 gün ve 1999/17 esas ve 2000/114 karar sayılı Ek Kararın “itirazı kabil” olduğuna ilişkin kısmının hukuki değerden yoksun olduğu, yasa yolu ve süresinin gösterilmemiş olmasına göre de; temyizin süresinde yapıldığı kabul edilerek yapılan incelemede; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararları ve Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre: sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde “duruşma açılarak” karar verilmesi gerekir. İnceleme konusu karara gelince; 1-) 765 sayılı TCK’nun 499/2. maddesinde tanımlanan yağma suçu ile 5237 sayıl TCK’nun 148 ve 149. maddelerinde tanımlanan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda eylemin 5237 sayılı Yasanın 149/1,a-c maddesine uyan yağma ve 109/2-3,a,b maddesine uyan kişiyi özgürlüğünden yoksun kılma suçlarını oluşturduğu, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek, 5237 sayılı Yasaya göre, yağma ve özgürlüğü kısıtlama suçlarını oluşturan eylemler nedeniyle, verilecek temel cezaların ne şekilde saptanacağının belirlenebilmesi için duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden dosya üzerinde karar verilmesi, 2-) 5237 Sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522.maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle,her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve hükümlünün özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması, Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, infaz aşamasında hükümlü lehine uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 09.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.