Yargıtay 6. Ceza Dairesi · E. 2008/21126 · K. 2010/1424

6. Ceza Dairesi         2008/21126 E.  ,  2010/1424 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Yağma, Yaralama HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: I- Sanık ... hakkında etkili eylem, sanıklar ... ve ... hakkında ise yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde; Yağma suçunun 5237 sayılı TCK.nun 149. maddesinin 1. fıkrasının (a)-(c)-(h) bentlerine aykırı biçimde, silahla, birden fazla kişiyle ve gece işlendiği halde, uygulama sırasında (h) bendinin gösterilmemesi ve aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken değerlendirmeye esas alınması gerektiğinin düşünülmemesi ve 5237 sayılı TCK.nun 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından; sanıklar ... ve ... hakkında yağma suçundan iddianamede 5237 sayılı TCK’nun 149/1-g maddesinin uygulanması istendiği ve Cumhuriyet Savcısının esasa ilişkin görüşünde ise aynı Yasanın 149/1-c maddesinin uygulanmasını talep ettiği halde, CMK’nun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeden, anılan maddenin “a” bendi de esas alınmak suretiyle hüküm kurulmuş ise de; cezaların alt sınırdan belirlenmiş olmasına göre sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır. Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanıklar ..., ... ve ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, II-Sanık ... hakkında yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde; Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-İddianamede sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 149/1-g maddesinin uygulanması istendiği ve Cumhuriyet Savcısının esasa ilişkin görüşünde ise, aynı Yasanın 149/1-c maddesinin uygulanmasını talep ettiği halde, CMK’nun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeden, uygulama sırasında anılan maddenin “a” bendi de esas alınmak suretiyle hüküm kurulması, 2-Yağma suçunun 5237 sayılı TCK.nun 149. maddesinin 1. fıkrasının (a)-(c)-(h) bentlerine aykırı biçimde, silahla, birden fazla kişiyle ve gece işlendiği halde, uygulama sırasında (h) bendinin gösterilmemesi ve aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken değerlendirmeye esas alınması gerektiğinin düşünülmemesi, 3- 5237 sayılı TCK.nun 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde cezadan indirim yapılması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle kısmen istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi gereğince kazanılmış haklarının korunmasına, 17/02/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.