Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2009/5804 · K. 2010/2056

4. Hukuk Dairesi         2009/5804 E.  ,  2010/2056 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 23/09/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 25/04/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir. 2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; a)Dava, trafik kazası nedeniyle yaralanma ve aracın hasara uğramasından dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur. Borçlar Yasası'nın 42. maddesi gereğince zararın varlığını ve tutarını kanıtlamak zorunda olan davacı, zararın gerçek tutarını kanıtlamakta zorlandığı durumlarda, yargıç, "…halin mutat cereyanını ve mutazarrır olan tarafın yaptığı tedbirleri…" gözeterek zarar tutarını kendiliğinden belirler. Davacı, motosikletinde oluşan hasar bedelinin de ödetilmesini istediğine ve davacıya ait motosiklete ilişkin "Görgü ve Tespit Tutanağı"nda, motosikletin ön sol şasesinde ve ön çamurluğun üst kısmında ezik ve ön sol sinyalin kırık olduğu belirlendiğinden bu konudaki zararının kapsamı hesaplatılmalı, bu yöntemle zarar tutarının belirlenememesi durumunda Borçlar Yasası'nın 42. maddesi gereğince takdir edilecek uygun bir maddi tazminat tutarının kabulüne karar verilmelidir. b)Davacının yaralanma derecesi itibariyle belgelendirdiği harcamalar dışında belgelendiremediği bir takım tedavi ve yol giderleri yapması hayatın olağan akışına uygundur. Bu tür giderlerin tümünün kanıtlanması için her zaman belge sunulması beklenemeyeceğinden, bu bölüm zarar yönünden doktor bilirkişiden rapor alınması ya da önceki bentte açıklandığı gibi Borçlar Yasası'nın 42. maddesi gereğince zarar tutarı takdir edilmelidir. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, kanıtlanamadığı gerekçesiyle araç hasarı ile tedavi ve yol giderlerine ilişkin istemlerin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir. c) Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir. Dava konusu olayın oluş biçimi, kusur durumu, davacının yaralanma derecesi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a, b ve c) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.