Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2009/5922 · K. 2010/2194

4. Hukuk Dairesi         2009/5922 E.  ,  2010/2194 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 03/03/2005 gününde verilen dilekçe ile yaralamalı trafik kazasından doğan maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne dair verilen 16/12/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan ... İnşaat AŞ ile ... vekili Avukat ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılardan ... ile ... İnşaat AŞ'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir. 2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, davalılardan ... hakkındaki istem reddedilmiş; diğer davalılar hakkındaki istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılardan ... ile ... İnşaat AŞ tarafından temyiz olunmuştur. Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir. Dava konusu olayın gelişimi, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, olay tarihi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 20.000,00 YTL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 10.000,00 YTL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin altıncı paragrafında yer alan “…20.000,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…10.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin sekizinci paragrafında yer alan “…814,80…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…274,81…” sayı dizisinin yazılmasına; yargılama giderine ilişkin dokuzuncu paragrafında yer alan “…1.122,80…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…1.027,24…” sayı dizisinin yazılmasına; davacı yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin onuncu paragrafında yer alan “…3.412,05…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…2.414,47…”sayı dizisinin yazılmasına; davalılar yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin onikinci paragrafında yer alan “…2.400,00…” ve “…20.000,00…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…1.200,00…” ve “…10.000,00…” sayılarının yazılmasına; davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.