Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2009/8352 · K. 2010/4040

4. Hukuk Dairesi         2009/8352 E.  ,  2010/4040 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/06/2005 gününde verilen dilekçe ile yaralamalı trafik kazasından doğan maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/12/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir. 2)Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiştir; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur. Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir. Dava konusu olayda tarafların kusur oranları, olay günü, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılardan ... yararına takdir edilen 15.000,00 YTL, diğer davacı ... yararına takdir edilen 10.000,00 YTL manevi tazminat tutarları fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacılardan ... yararına 7.500,00 YTL, diğer davacı ... yararına 7.500,00 YTL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarlarına ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…15000…” ve “…10000…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…7.500,00…” ve “…7.500,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “…1485,00-…” ve “…607,50-…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…945,00…” ve“…67,50…” sayı dizilerinin yazılmasına; davacılar yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin 3 nolu bendinin tümden silinerek yerine 3 nolu bent olarak “3-Kabul edilen manevi tazminat tutarı üzerinden hesap ve takdir edilen 1.800,00 YTL, maddi tazminat tutarı üzerinden hesap ve takdir edilen 575,00 YTL olmak üzere toplam 2.375,00 YTL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacılar ... ile ...'e ödenmesine,” biçimdeki tümcenin yazılmasına; yargılama giderine ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “…1.407,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…1.220,64…” sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.