Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2009/8454 · K. 2010/4378

4. Hukuk Dairesi         2009/8454 E.  ,  2010/4378 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 19/09/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/03/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. Dava, davalının sorumluluğundaki proje kapsamındaki taşınmazlara yeterli su verilmemesinden dolayı uğranılan ürün kaybı zararının ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur. Bakanlar Kurulu kararı ile kurulan sulama birlikleri, 6200 sayılı 'DSİ Umum Müdürlüğü Teşkilat ve Vazifeleri Hakkında Kanun', 1580 sayılı Belediyeler Yasası, 442 sayılı Köy Yasası ve 5442 sayılı İl İdaresi Yasası'nda yer alan düzenlemelerle yönetilmektedir. Sulama birliklerine ait tesislerin yapımı, bakım ve onarımları Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü tarafından yapılmakta ve giderleri de aynı Genel Müdürlük bütçesinden karşılanmaktadır. Birlik çalışanlarının atanması ise, 657 sayılı Devlet Memurları Yasası 23.06.1987 gün ve 19496 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan “İl Özel İdareleri ve Belediyelerin Kurdukları Birlikler ve Bunlara Bağlı Döner Sermayeli Müessese ve İşletmelerde İlk Defa Memuriyete Atanacaklara Ait Sınav Yönetmeliğinde” belirtilen yöntemlere göre yapılmaktadır. Bu nedenlerle davalı ... kamu kurumu niteliğindedir. Öte yandan kamu kurumu tarafından kuruluş yasaları uyarınca tesislerin yapımı, bakımı ve kullanım yükümlülüğü yasalardan kaynaklandığından, böyle bir kamu tesisinin yapılması, kullanılması veya korunmasındaki kusurdan doğan zararlar, idari karar ve eylemlerden doğan zararlar niteliğinde bulunmaktadır. Bu zararların ödetilmesi istekleri de 11/2/1959 gün ve 17/15 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da açıklandığı üzere tam yargı davasının konusunu oluşturduğundan bu tür davaların 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2/1-b maddesi gereğince idari yargı yerinde bakılması gerekir. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddedilmesi gerekirken, işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.