Yargıtay 5. Ceza Dairesi · E. 2010/10955 · K. 2011/3985

5. Ceza Dairesi         2010/10955 E.  ,  2011/3985 K. "İçtihat Metni" Zorla ırza geçme, kasten yaralama ve ruh sağlığını bozacak biçimde çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda; atılı suçlardan mahkümiyetine dair, Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.03.2010 gün ve 2008/43 Esas, 2010/50 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş ve ayrıca tayin edilen ceza miktarlarına göre zorla ırza geçme ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından verilen hükümler re'sen de temyize tabi olduğundan dava evrakı C. Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü: Kasten yaralama suçundan verilen hükmün incelenmesinde; Sanığın işlediği iddia ve kabul edilen yaralama suçuna 765 sayılı Yasanın 456/4. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibariyle aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen yedi yıl altı aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, suç ve inceleme tarihleri arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından hükmün 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, Zorla ırza geçme ve ruh sağlığını bozacak biçimde çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince; Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 11.05.2010 gün ve 2010/4-110 sayılı Kararına ve Adli Tıp Kurumu Kanunu'nun 7 ve 23. maddelerine göre suç tarihinde çocuk olduğu anlaşılan mağdure ...'in muayenesi ve hakkındaki raporun düzenlenmesi sırasında, inceleme konusunun uzmanı olan çocuk psikiyatrisi uzmanı bulundurulması gerektiği gözetilmeden usulüne uygun teşekkül etmeyen İhtisas Kurulu raporuna itibar edilerek TCK.nun 103/6. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi, Mağdure ...'in kızlığının sanığın fiiline bağlı olarak bozulduğunun fenni bir şekilde doktor raporu ile tespit ettirilmemiş olduğu, sonradan başkasıyla evlenip doğum yaptığı, bu durumda sadece beyanına dayanılarak kızlığının bozulduğundan bahisle cezanın 765 sayılı TCK.nun 418. maddesiyle artırılamayacağı ve Uludağ Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkez Müdürlüğü Psikiyatri Anabilim Dalı Başkanlığının bu mağdure hakkında düzenlediği 14.12.2007 tarihli raporda maruz kaldığı cinsel saldırıdan dolayı ruh sağlığının bozulduğunun bildirildiği dikkate alınarak mağdure dava dosyasıyla birlikte Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kuruluna gönderilerek raporda saptanan ruhsal sonuçların mağdurenin sıhhatine büyük bir nakisa irası niteliğinde ve suçun sonucunda beden veya ruh sağlığında bozulma olup olmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumundan mütalaa alındıktan sonra hakkında 765 sayılı TCK.nun 418/2 ve 5237 sayılı TCK.nun 103/6. maddelerinin uygulanma koşullarının saptanması yerine yetersiz rapora dayanılarak hüküm kurulması, Kabule göre de; Mağdure ...'a yönelik fiili nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 29. maddesine göre aynı Kanunun 417. maddesinin 416/1, 80, 418/2. maddelerinden sonra bu sıra dahilinde uygulanması gerektiği nazara alınmadan aksine uygulama ile sanığa noksan ceza tayini, Çocuğun cinsel istismarı suçundan dolayı 5237 sayılı TCK.nun 103/1 ve 103/3. maddeleriyle verilen 4 yıl 6 ay hapis cezası 43. maddeyle 1/4 oranında artırılırken, sonuç cezaya bir yıl bir ay onbeş gün eklenmesi yerine hesap hatası sonucu cezanın 9 ay artırılması, Kanuna aykırı, sanık müdafii ve re'sen temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 23.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.