Yargıtay 6. Ceza Dairesi · E. 2010/17072 · K. 2013/9535

6. Ceza Dairesi         2010/17072 E.  ,  2013/9535 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve Yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak, 1-5237 sayılı TCK’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları oluşmadığı halde sanıklar hakkından aynı Yasanın 145. maddesiyle cezadan indirim yapılması ve uygulama maddesinin kararda gösterilmemesi, 2- Sanıkların, pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme suretiyle tamamen giderdiklerinin anlaşılması karşısında, koşulları oluştuğu halde sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168/1. maddesiyle uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, 3-Sanık ... hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nın 168/1. maddesiyle uygulama yapıldığı halde uygulama maddesinin kararda gösterilmemesi, 4- Sanık ... hakkında suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesi uyarınca, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının değerlendirilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi, 5- Suçu birlikte işleyen sanıklardan neden oldukları yargılama giderlerinin “ayrı ayrı” alınmasına karar verilmesi gerekirken, ne şekilde alınacağı kararda belirtilmeden sadece “sanıklardan tahsiline” karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2.maddesine aykırı davranılması, Bozmayı gerektirmiş, Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle kısmen istem gibi BOZULMASINA, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.