Yargıtay 3. Hukuk Dairesi · E. 2010/17676 · K. 2010/20860

3. Hukuk Dairesi         2010/17676 E.  ,  2010/20860 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraflarca temyiz edilmiştir. Y A R G I T A Y K A R A R I Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü. Davada, davalı babanın yardımına ihtiyaç bulunduğu ileri sürülerek 2000 TL yardım nafakası istenilmiş, mahkemece aylık 400 TL'nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir. 4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun 364. maddesine göre "herkes, yardım etmediği taktirde yoksulluğa düşecek olan üst soyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür". Aynı kanunun 365/2. fıkrasında "dava, davacının geçinmesi gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemesi yer almıştır. Somut olayda davacı üniversite mezunu olup, öğretmen okulu mezunu olan ve 1000 TL maaşı bulunan annesi ve astsubay emeklisi 1500 TL maaşı olan dayısıyla birlikte annesine ait evde oturmaktadır. Davalı bab ise emekli öğretmen olup, yaşlı ve kanser hastası olduğu, 2 taşınmazı bulunduğu anlaşılmaktadır. O halde nafaka miktarı takdir edilirken ülkedeki ekonomik koşullar, davacının ihtiyaçları ile davalı babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak hakkaniyete uygun bir miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde 400 TL nafaka takdiri çok olup, bozmayı gerektirmiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.