Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2010/1868 · K. 2011/849

4. Hukuk Dairesi         2010/1868 E.  ,  2011/849 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 16/05/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/02/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar ve davalılar ... ... ve ... vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir. 2-Davacıların diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir. Yerel mahkemece olayın niteliği, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle, hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 2 nolu bendinde yer alan "...500,00..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...1.000,00..." sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 3 nolu bendinin tümden silinerek yerine 3 nolu bent olarak "3-Kabul edilen tutar üzerinden hesaplanan 162,00 TL karar harcından davacı yandan alınan 121,50 TL peşin harç indirilerek eksik 40,50 TL harcın davalılardan ortaklaşa ve dayanışmalı olarak alınıp Hazine'ye gelir yazılmasına, davacılardan alınan 121,50 TL peşin harcın davalılardan ortaklaşa ve dayanışmalı olarak alınıp davacı yana verilmesine," biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacılar tarafından yapılan yargılama giderine ilişkin 6 nolu bendinde yer alan "...14,00 TL başvuru ile..." ve "...32,00 TL..." biçimindeki sözcük ve sayı dizileri silinerek hüküm fıkrasından çıkartılmasına; aynı bentte yer alan "...5,27..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...10,54..." sayı dizisinin yazılmasına; davalılar tarafından yapılan yargılama giderine ilişkin 7 nolu bendinde yer alan "...16.38..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...8.16..." sayı dizisinin yazılmasına; davalıların tüm, davacıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalılara yükletilmesine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/01/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.