Yargıtay 3. Hukuk Dairesi · E. 2010/19165 · K. 2010/21689

3. Hukuk Dairesi         2010/19165 E.  ,  2010/21689 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Y A R G I T A Y K A R A R I Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü. Dava dilekçesinde; davacının anne ve babasının 2007 yılında boşandıkları, o tarihte henüz reşit olmayan davacı için 150,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiği, reşit olduktan sona ise nafakanın kesildiği, ancak üniversite sınavına hazırlanan davacının dershaneye gittiği, eğitim ve geçimi için gerekli olan giderlerini karşılayamadığı, davalı babanın ise emekli olup herhangi bir yardımda bulunmadığı ileri sürülerek, 500,00 TL yardım nafakasına hükmedilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüyle aylık 250.00 TL nafakanın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edimiştir. TMK.nun 364. maddesine göre "Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekte yükümlüdür". Yine aynı yasanın 328. maddesi uyarınca da "Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler" Ana-baba ve çocuk arasındaki yardım nafakasında refah şartı aranmaz ise de; yardım nafakası ile yükümlü tutularak kişinin de kendini geçindiremeyecek duruma düşürülmemesi asıldır. Somut olayda; davalı babanın %68 oranında özürlü olması nedeniyle malulen emekli olduğu, tekerlekli sandelye ile dolaştığı, 702,00 TL maaş alıp, bunun 150 TL'sini boşandığı eşine nafaka olarak ödediği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Bu durumda kendisi de bakıma muhtaç olan davalının 250,00 TL yardım nafakası ödemesi halinde geçim sıkıntısına düşeceği açıktır. Mahkemece, yukarıda anlatılan hususlar dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.