Yargıtay 5. Ceza Dairesi · E. 2010/8570 · K. 2011/282

5. Ceza Dairesi         2010/8570 E.  ,  2011/282 K. "İçtihat Metni" Ruh sağlığını bozacak biçimde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçlardan mahkümiyetine dair, İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29.12.2009 gün ve 2008/151 Esas, 2009/355 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılan vekili ve sanık müdafii tarafından istenilmiş ve ayrıca çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan tayin edilen ceza süresine göre re'sen de temyize tabi olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü: TCK.nun 35. maddesine göre sanık hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanabilmesi için işlemeyi kastettiği nitelikli cinsel istismar suçunu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamamasının gerektiği, dosya kapsamına, mağdurun yaşına ve olay yerinin özelliklerine göre vücuduna organ veya sair cisim ithal edilmesine mani olacak mağdurun aşılabilir mukavemeti dışında harici bir engel bulunmadığından, sanığın suçun icra hareketlerinden gönüllü vazgeçtiğinin kabul edilmesi gerektiği, bu durumda sabit ve tamam olan eyleminin TCK.nun 36. maddesi karşısında 103/1. maddesine uyan basit cinsel istismar suçunu oluşturacağı gözetilmeden nitelikli cinsel istismara teşebbüsten hüküm kurulması isabetsiz ise de; suçun sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulmasından dolayı sonuç cezanın 103/6. maddeyle belirlenmesi nedeniyle sonuca etkili bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen katılan vekili ve sanık müdafii ile çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçu bakımından re'sen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 24.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.