Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2010/8881 · K. 2011/10706

4. Hukuk Dairesi         2010/8881 E.  ,  2011/10706 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 23/03/2007 gününde verilen dilekçe ile trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/01/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ... vekili Avukat ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir. 2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazasından kaynaklanan yaralanma nedeniyle; tedavi masrafı, manevi tazminat, çekme bedeli ve araçtaki değer kaybının tazmini talebidir. Mahkemece, dava kısmen kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir. a)Davacı, 67 ... plakalı aracı haricen satın aldığını belirterek araçta oluşan değer kaybına ilişkin zararın bir kısmını talep etmiş; mahkemece değer kaybı ile ilgili tazminat talep etme hakkı araç malikine aittir gerekçesiyle talep reddedilmiştir.Davacı,aracın maliki olmayıp zilyet olsa dahi aracı sahibinden teslim aldığı gibi teslim etmek zorunda olduğundan,değer kaybına ilişkin zararını da isteyebilir. Zarar verenin tazmin borcu, meydana gelen zararın onarım bedeli ile aracın onarım sonrası durumu ile aynı nitelikteki hasarsız bir araç arasında oluşan değer farkından ibarettir. O halde mahkemece istemin reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir. b)Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir. Davaya konu olayda; davalı sürücü %100 kusurlu bulunmuş, davacı yüzünde sabit eser kalacak şekilde yaralanmıştır. Olayın gelişimi, yaralanma derecesi ve davalının kusuru yukarıda açıklanan ilkeler gözönüne alındığında hükmedilen manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a,b) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.