Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2010/9258 · K. 2011/10898

4. Hukuk Dairesi         2010/9258 E.  ,  2011/10898 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 18/07/2003 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/04/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itiraları reddedilmelidir. 2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; dava, hakaret sebebi ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir. Soruşturma kapsamında el konulan araç sahibinin avukatı olan davacının aracın kendisine teslim edilmesini istemesi üzerine karakol amiri olan davalı, sarf ettiği iddia olunan hakaretamiz sözleri nedeni ile yargılandığı ceza davasında delil yetersizliği sebebiyle beraat etmiştir. Yerel mahkeme, ceza davasında dinlenen (...) dışındaki tanıkların tarafların yakınları olması nedeni ile yansız olamayacaklarını belirterek, taraflarla bir yakınlığı olmayan ...'nin ifadesine itibar etmek suretiyle davanın kısmen kabulüne karar vermiştir. Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir. Davanın konusu hadisenin kabul edilen oluş şekli, olay tarihi ve yukarıda sayılan ilkeler birlikte değerlendirildiğinde; hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt seviyede bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda 2 nolu bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının 1 nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.