Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2011/10189 · K. 2012/15983

4. Hukuk Dairesi         2011/10189 E.  ,  2012/15983 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 15/09/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/05/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir. 2- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; a) Dava, kasten yaralama nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş, karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir. Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir. Davaya konu edilen olayın tarihi, davacıda meydana gelen yaralanmanın derecesi ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir. b) Mahkemece, 05/01/2010 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak karar verilmiştir. Anılan bilirkişi raporunda davacının geçici işgöremezlik zararı hesabı, ortağı ve yöneticisi olduğu şirketin, davacının raporlu bulunduğu süredeki kazanç kaybına göre yapılmıştır. Oysa şirkete davacının yönetici olarak yaptığı katkı, davacının geliri olarak esas -/- -2- 2011/10189-2012/15983 alınmalı ve raporlu olduğu süre gözetilerek iş göremezlik zararı hesaplanmalıdır. Ayrıca davacının tedavi giderilerine dair istemi yönünden de; giderlerin dava konusu yaralanma ile uyumlu ve ilgili olup olmadığı ve miktarının ne olduğu hususlarında bir bilirkişi incelemesi yaptırılmamıştır. Davacının geçici iş göremezlik zararı ve tedavi giderine ilişkin maddi tazminat talepleri yönünden uzman bilirkişi heyetinden yöntemine uygun rapor alınarak varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı yazılı biçimde hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir. SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda (2-a-b) nolu bentlerde gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.