Yargıtay 4. Ceza Dairesi · E. 2011/1676 · K. 2013/11671

4. Ceza Dairesi         2011/1676 E.  ,  2013/11671 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi SUÇ : Tehdit HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Sanığın, kocasıyla gayrıresmi birliktelik yaşadığını belirttiği müştekinin işyerine giderek müştekiyi ölümle tehdit etmesi biçiminde gelişen eylemde, olayın çıkış nedeni olan gayrıresmi birlikteliğin sanık bakımından, TCK'nın 29. maddesi uyarınca, haksız tahrik niteliğinde olup olmadığının tartışılmaması, 2-Kabule göre ise; Dairemizce de benimsenen YCGK'nın 03/02/2009 gün ve 08/250-09/13 sayılı kararında belirtildiği üzere; CMK'nın 231/6-c maddesindeki zarar kavramının yalnız basit bir araştırma ile belirlenebilecek maddi, somut ve belirlenebilir nitelikteki zararı kapsaması ve sanığa yükletilen tehdit suçundan dolayı maddi nitelikte bir zararın oluşmaması ve yeniden suç işlemeyeceği kanısıyla cezanın ertelenmesi karşısında, CMK'nın 231/6. maddesi uyarınca, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak, yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda bir değerlendirme yapılıp, sonucuna göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasıyla ilgili bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, "müştekinin zararını gidermediği ve yeniden suç işlemeyeceği konusunda kanaat oluşmadığı" biçimindeki kanuni ve yeterli olmayan gerekçeyle CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi, Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.