Yargıtay 12. Ceza Dairesi · E. 2011/21681 · K. 2012/14148

12. Ceza Dairesi         2011/21681 E.  ,  2012/14148 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Hakaret, özel hayatın gizliliğini ihlal Hüküm : Hakaret suçu hakkında : 5237 sayılı TCK'nın 125/1, 43/1, 62, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet Özel hayatın gizliliğini ihlal suçu hakkında : Beraat Hakaret ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından sanığın beraat ve mahkumiyetine ilişkin hükümler katılanlar Merve Küçükibiş ve ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: A) Sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL dahil) para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla; 25.12.2008 tarihinde verilen 1860 TL'den ibaret mahkumiyet hükmüne yönelik katılanlar vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca, isteme uygun olarak REDDİNE; B) Sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince; 5237 sayılı TCK'nın 134/2. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluşabilmesi için, bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, ilgilisinin bilgisi olmaksızın elde edilmesi gerekmeyip, taksirle ya da tamamen hukuka uygun elde edilmiş olsa dahi, bilerek, isteyerek ve ilgilisinin rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulmasının yeterli olduğu; ancak, anılan maddenin ilk fıkrasından farklı olarak, ifşanın kabulü için, ses veya görüntüyle özel hayatı ihlale uğrayan kişinin anlaşılması, en azından anlaşılabilir olması ya da açıklanması gerektiği; ayrıca, özel hayat görüntüsü veya sesinin, yetkisi bulunmayan kişi veya kişiler tarafından içeriğinin öğrenilmesiyle suçun tamamlanacağı, bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; nişanlı oldukları dönemde, mağdureyle birlikte olan sanığın, taşınabilir telefonuna kaydettiği sevişme görüntülerini aktardığı CD'nin bir örneğini, nişanın bozulmasından sonra, alıp izlemesi gerektiğine ilişkin cep telefonu ile gönderdiği mesajların ardından, mağdurenin babasına ulaştırmak amacıyla, mağdure ve ailesinin oturduğu evin önüne bırakması şeklinde gelişen eyleminde, çekimin, mağdurenin bilgisi dahilinde yapılmış olmasının suçun oluşmasını engellemeyeceği, sanığın, sevişme görüntülerini içerir CD'yi, mağdurenin rızası olmaksızın babasına göndermek ile özel hayata ilişkin görüntülerin yayılmasına sebebiyet verdiği ve görüntülerin mağdurenin babası tarafından seyredilmesiyle suçun tamamlandığı gözetilmeden, “sanığın söz konusu kayıtları, mağdurenin rızası dışında aldığına dair delil bulunmadığından ve ayrıca kayıtları ifşa da etmediğinden” şeklinde, yasal olmayan ve dosya içeriğine uygun bulunmayan gerekçelerle, sanık hakkında beraat kararı verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.