Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2011/4096 · K. 2012/6330

4. Hukuk Dairesi         2011/4096 E.  ,  2012/6330 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacılar ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 08/01/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/09/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir. 2-Davacılar vekilinin öteki temyiz itirazlarına gelince; a-Dava, trafik kazası nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar vekili tarafından temyiz olunmuştur. Davacılar vekili, davalılardan ...'ın mülkiyeti ...'a ait araçla davacılardan ... ve ...'ın çocukları ... ve ...'ın kardeşleri olan ...'a 20/12/2007 tarihinde çarpmak suretiyle ölümüne sebep olduğunu belirterek maddi ve manevi tazminat istemli eldeki bu davayı açmıştır. Davalılar vekili meydana gelen kazada müvekkili ...'a izafe edilecek bir kusurun bulunmadığını, vefat eden küçüğün, müvekkilinin kullandığı aracın önüne aniden fırlaması sonucu kazanın meydana geldiğini, istenen tazminatın fahiş olduğunu savunmuştur. Mahkemece davacı anne ve baba lehine ayrı ayrı 2000 TL, kardeşler lehine ayrı ayrı 1000 TL manevi tazminata hükmedilmiştir. Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir. Dava konusu olayın tarihi, davacıların ölene yakınlıkları ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen manevi tazminatlar azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir. b-Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 326. maddesi gereğince yargılama harçları ve giderleri kural olarak davada haksız çıkan tarafa yükletilir. Somut olayda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; davacı kabul ve ret oranına göre harçtan sorumlu tutulmuştur. İki tarafın da kısmen haklı çıkması halinde yargılama giderlerinin taraflar arasında paylaştırılacağına ilişkin Hukuk Muhakemeleri Kanunu madde 326/2 hükmü yargılama harçları için geçerli değildir. Çünkü davanın reddi hariç daima davalıya yükletilir. Harç, zaten haksız çıkılan oranda yani mahkum olunan miktara göre belirlenmektedir. Şu halde yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar ile birlikte davacının kabul ve ret oranına göre harçtan sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2 a-b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.