Yargıtay 9. Hukuk Dairesi · E. 2011/54224 · K. 2014/4517

9. Hukuk Dairesi         2011/54224 E.  ,  2014/4517 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : ADANA 2. İŞ MAHKEMESİ TARİHİ : 13/10/2011 NUMARASI : 2009/771-2011/789 DAVA :Davacı ve karşı davalı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti ile fazla mesai ücreti alacaklarının, davalı ve karşı davacı, ihbar tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, asıl davayı kısmen hüküm altına almış, karşı davayı kabul etmiştir. Hüküm süresi içinde davalı ve karşı davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı/Karşı davalı vekili, işverenin zorlamaları neticesinde işyerinden ayrıldığını, bir takım belgeler imzalattırıldığını, daha sonra imzaladığı belgenin istifa dilekçesi olduğunu öğrendiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ve fazla çalışma ücreti alacaklarını istemiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı/Karşı davacı vekili ise, davacının istifa ederek işten ayrıldığını ve istifa dilekçesini serbest iradesi ile imzaladığını savunmuş, karşı dava ile de, davacıdan ihbar tazminatı isteminde bulunmuştur. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin istifa ederek işyerinden ayrıldığı gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatları istemlerinin reddine, işverenin ihbar tazminatı isteminin ise kabulüne, işçinin yıllık izin ücretinin ödendiği gerekçesiyle yıllık izin ücreti isteminin reddine, işçinin fazla çalışmasının olduğu ve karşılığının ödenmediği gerekçesiyle fazla çalışma ücretinin kabulüne karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı davalı/karşı davacı temyiz etmiştir. E) Gerekçe: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı/karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır. Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir. Somut olayda, haftanın 4 günündeki 08.00-18.00 saatleri arasındaki çalışmada ara dinlenme süresi düşülmeksizin yapılan hatalı fazla çalışma hesabına itibar edilerek hüküm kurulması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir. F) Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.