Yargıtay 11. Hukuk Dairesi · E. 2011/6837 · K. 2012/13401

11. Hukuk Dairesi         2011/6837 E.  ,  2012/13401 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Taraflar arasında görülen davada Ordu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/12/2010 tarih ve 2006/409-2010/283 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili, müvekkilinin Turnagaz markası ile LPG alanında faaliyet gösterdiğini, dava dışı ... adıyla faaliyet gösteren müvekkilinin LPG bayiine, davalı tarafından LPG tüpü satıldığını, ancak Sıvılaştırılmış Petrol Gazları Piyasası Kanunu gereğince dağıtıcıların ancak kendi sözleşmeli bayilerine tüplü LPG dağıtım ve pazarlamasını yapabileceklerini, davalının bu eylemi nedeniyle müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek, davalının haksız rekabetinin tespitini, menini, davalının müvekkilinin bayisine LPG temin etmesi maddi durumunun ortadan kaldırılmasını, 5.000 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir. Davalı, dava dışı ...'nin 2002/2 sayılı tebliğine uygun olarak geçerli sayılacak bir sözleşme imza etmediğini iddia ettiği için tali bayilik sözleşmesi imzalayarak tüpü verdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir. Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, davacı ile dava dışı bayi ... arasında “Turnagaz Bayilik Anlaşması” imzalandığı, sözleşmenin tarih ve süresine ilişkin kısmın boş bırakıldığı ancak dinlenen davacı tanıklarının beyanları ve davacı şirkete ait dava dışı ...'nin işletmesi ile ilgili 2005 ve 2009 yıllarına ait muavin defter kayıtları doğrultusunda davaya konu edilen tüp satış tarihinde dava dışı ... işletmesinin davacı şirket bayi olduğunun kabul edileceği, davalı şirketin davacı bayine 150 adet 12 kiloluk ev tüpü sattığı, bu şekilde davalının TTK'nun 57/10 maddesine aykırı davranarak haksız rekabet yarattığı, bilirkişi raporunda davacının maddi zararını 868.72 TL, davacı vekilinin ise müvekkilinin yoksun kaldığı karı 690 TL olarak belirttikleri, dava konusu olayda manevi tazminatı gerektirir bir durum ve manen zararın varlığına ilişkin bir olgu ve delil bulunmadığı gerekçesiyle davalının haksız rekabetinin önlenmesine, 690 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline, davacının manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir. Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir. 1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir. 2-Ancak, mahkemece davalı eyleminin TTK. 56 vd. maddeleri uyarınca haksız rekabet olduğu kabul edildiğine göre aynı Kanunun 58. maddesi uyarınca haksız rekabet yüzünden müşterileri, kredisi, mesleki itibarı, ticari işletmesi veya diğer iktisadi menfaatleri zarar gören veya böyle bir tehlikeye maruz bulunan kimse maddede belirtilen davaların yanında aynı maddenin (e) bendi uyarınca da Borçlar Kanunu’nun 49. maddesinde gösterilen şartlar mevcutsa manevi tazminat verilmesini de isteyebilecektir. Bu doğrultuda mahkemece davacının manevi tazminat talebinin de değerlendirilerek, makul bir miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle manevi tazminat talebinin reddi doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir. SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 22,60 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 17/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.