Yargıtay 6. Ceza Dairesi · E. 2011/9854 · K. 2013/21518

6. Ceza Dairesi         2011/9854 E.  ,  2013/21518 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/04/2011 tarihli ek tebliğnamesi ile Daireye gönderilmekle başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Hükümlünün olay günü geceleyin 01.00 sıralarında yakınanın işyerinin sağlam olan kapı kilidini levye ile kırarak içeri girdiği, içeriden bir şey alamadan çıkması şeklinde gelişen eylemde; eylemin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesine uyduğu halde, yazılı şekilde uygulama yapılması, 2- Hırsızlık suçunun dosya kapsamına göre, geceden sayılan zaman diliminde işlendiği gözetilerek 5237 sayılı Yasanın 143. maddesiyle uygulama yapılması gerektiğinin düşünülmemesi, 3-5237 sayılı TCY.nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1. maddesinde tanımlanan suçun öğelerinin farklı olduğu, olay günü geceleyin 01.00 sıralarında arasında yakınanın işyerinin sağlam olan kapı kilidini levye ile kırarak içeri giren hükümlünün eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Yasanın 116/2-4.maddesine uyan işyeri dokunulmazlığını bozmak ve anılan Yasanın 151/1. maddesinde tanımlanan mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu gözetilmeden, bu konuda değerlendirme yapılmaması, 4-Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 61/1, 81/2. maddeleriyle, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 35/2, 53, 116/2-4, 53, 151/1, (53). maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, işyeri dokunulmazlığını bozmak ve mala zarar verme suçları için 5271 sayılı CMK’nın 253 ve 254. maddelerinde düzenlenen “uzlaşma” hükmü de dikkate alınarak 5237 sayılı Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, lehe yasanın uygulama sırasında belirlenmesinde zorunluluk bulunması, 5- 5237 sayılı Yasaya göre temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçun yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılması ve tüm bunların neden ve gerekçeleri gösterilerek hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi, Kabule göre de; 6-5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüde düşük miktarlar esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, 7- Mahkumiyetin sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53.maddesinin uygulanmaması, Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 04.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.