Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2012/12139 · K. 2012/16286

4. Hukuk Dairesi         2012/12139 E.  ,  2012/16286 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalı .... aleyhine 14/06/2007 gününde verilen dilekçe ile elektrik çarpması sonucu maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir. 2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince: Dava, elektrik çarpması nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur. Yerel mahkemece verilen 18/2/2011 tarihli kısmen kabul kararı, hüküm altına alınan manevi tazminat tutarlarının fazla olduğu gerekçesiyle davalı yararına bozulmuş, bozmaya uyulmakla istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir. Dosya içeriğinden, mahkemece benimsenen 4/10/2010 tarihli uzlaştırıcı kusur bilirkişisi raporunda; olay tarihinde 7 yaşında olan destek ...'in elektrik çarpması sonucu ölümü nedeniyle, davacıların %20, davalı ...'ın %40 ve dava dışı Belediyenin %40 kusurunun olduğu anlaşılmaktadır. Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir. -/- -2- 2012/12139-2012/16286 Dava konusu olayın gelişim biçimi, kusur durumu ve davacıların dava dilekçesinde müşterek müteselsil sorumluluğa dayanmamış olması ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde; yerel mahkemece bozmaya uyma kararı verildiği ancak bozmanın gereklerinin yapılmadığı anlaşılmaktadır. Şu halde bozmanın gerekleri yerine getirilerek davacılar yararına daha alt düzeyde manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.