Yargıtay 15. Ceza Dairesi · E. 2012/19193 · K. 2014/12282

15. Ceza Dairesi         2012/19193 E.  ,  2014/12282 K. "İçtihat Metni" Tebliğname No : 11 - 2010/324909 MAHKEMESİ : Söke 2. Asliye Ceza Mahkemesi TARİHİ : 04/05/2010 NUMARASI : 2009/125 (E) ve 2010/183 (K) SUÇ : Dolandırıcılık Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır. Somut olayda; katılan N.. A..'ın bekçi olarak çalıştığı H..Sitesi'nde yazlık ev kiralayan sanık Ş.. Ö..'in, kendisini “Ş.. D.. ismiyle tanıtıp, çevresindekilere galerici olduğunu söylediği, katılan Nuri'nin de sohbet esnasında sanığa bir arabaya ihtiyacı olduğundan bahsettiği, bunun üzerine suç tarihinde sanığın, katılana İzmir'deki galerisinde uygun bir araba olduğunu söyleyerek birlikte sanığın kullandığı araçla yola çıktıkları, yolda Söke ilçesine uğradıkları, sanığın, katılana yanında bulunan parasını dövize çevirmeleri gerektiğini söylediği, ayrıca fotoğraf lazım olduğunu belirterek, sakallı halde bulunan katılandan tıraş olup fotoğraf çektirmesini istediği, katılanın 2.500 TL parayı dövize çevirmesi için sanığa verdikten sonra tıraş olup fotoğraf çektirmek üzere araçtan inip yanından ayrıldığı, bu esnada sanığın ortadan kaybolduğu ve katılanın geri döndüğünde sanığı bulamadığı sabit olmakla dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.10.2009 gün ve 8-124-224 sayılı kararında açıkça belirlendiği gibi temel cezanın belirlenmesinde hakim somut olayda TCK'nın 61/1 maddesi gözönünde bulundurarak işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırları arasında temel cezayı belirlerken aynı yasanın 3/1 maddesi uyarınca hüküm ile işlenen fiil arasında "orantı" bulunmasını gözetmek durumundadır. Hakimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçenin yasal ve yeterli olması denetime izin verecek şekilde açıkça gösterilmesi gereklidir. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde kullanılan gerekçenin TCK'nın 61. maddesi anlamında yasal ve buna bağlı olarak alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi doğru bir uygulama olarak kabul edilebilir ise de; suça konu değer gözetildiğinde alt sınırı 1 yıl olan bir suç için temel cezanın 5 yıl olarak belirlenmiş olması orantılılık ilkesiyle bağdaşmadığından takdir hakkının hak ve nesafet kuralları sınırlarını aşar şekilde en üst sınırdan kullanılması suretiyle ceza tayini, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.