Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2012/25300 · K. 2013/15150

(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/25300 E.  ,  2013/15150 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İş Mahkemesi DAVA : Davacı, ücret farkı alacağı, haftasonu çalışma ücreti, ilave tediye farkı, ikramiye farkı alacağı, ayrımcılık tazminatı alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, davacının davalı şirkette kayıtlı işçi olarak çalışmaya başladığı tarih itibariyle Liman-İş Sendikasına üye olarak sendika ile davalı arasında yapılmış toplu iş sözleşmesi hükümlerine tabi olduğunu, toplu iş sözleşmesinde geçici işçi ve daimi işçi adı altında farklı kurallara tabi iki ayrı işçi sınıfı olduğunun karara bağlandığını, buna göre daimi işçilerin daha yüksek ücret almalarına karşın geçici işçilerin daha düşük maaş aldığını, bu nedenle de işçiler arasındaki ücret eşitliğinin aynı işi yapmalarına rağmen oluşmadığını, davacının İstanbul Liman İşletmesinde yükleme–boşaltma işçisi olarak bir ay süre ile çalıştırılmak için işe alındığını, ancak davalı şirketin idari bölümünde büro elamanı olarak çalıştırıldığını, çalıştığı süre boyunca geçici işçi statüsüne göre ücret ödendiğini, toplu iş sözleşmesinde üç adet skalanın bulunduğunu, davacıya en düşük ücretin öngörüldüğü 3. skalanın uygulandığını, davacının davalı şirket nezdinde yirmialtı veya daha az günlü iş sözleşmeleri ile zincirleme olarak sürekli yenilenerek çalıştırıldığını, yaptığı işin sürekli iş niteliğinde olduğunu, belirli süreli iş sözleşmelerinin ise belirsiz süreli iş sözleşmesine dönüştüğünü, davacının işe geldiği tarihleri içinde ödenen ücretin yıllar içinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmelerinin sürekli işçi kadrosundakilere ödenen ücretin çok altında ve eksik olarak ödendiğini, davacının işe geldiği halde kayıtlarda eksik günler gösterildiğini ve bu günlerin ücretlerinin ödenmediğini, bu durumun eşitlik ilkesine aykırı olduğunu belirterek, fark ücret, ikramiye, ilave tediye ve hafta tatil ücret alacakları ile ayrımcılık tazminatının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili, Şirkette uzun yıllar çeşitli sebeplerle ayrılan kara personelinin yerine yeterli sayıda eleman alınamaması sebebiyle personel sıkıntısının giderilmesini teminen, liman ve iskelelerde devam eden yükleme boşaltma ve buna bağlı büro hizmetlerinin yürütülmesinde Devlet Personel Başkanlığının vize ettiği limit çerçevesinde belirli süreli iş sözleşmesi ile personel istihdam edildiğini, davacının şirkete bağlı İstanbul Liman İşletmesi Müdürlüğünde geçici işçi statüsünde işe başladığını, idari bölümde görevlendirildiğini, kadrosunda bir değişiklik yapılmasının yasal olarak mümkün olmadığını, daha sonra asli kadroya alındığını, muhasebe şefliğine asaleten ataması yapılarak ücretinin geçiş kıdemleri de dikkate alınarak yeniden belirlendiğini, davacının ücretinin yevmiyeli olarak belirlendiğini, davacıya yapılan ücret ödemelerinin toplu iş sözleşmelerinde belirlenmiş olan yevmiye ücreti üzerinden ödendiğini, davacı işçinin haftada kırk saat çalışırken emsali işçilerin haftada kırkbeş saat çalıştıklarını, böylelikle daimi işçiler ile aynı ücreti aldığını, davacının haftalık olarak daha az çalışmasına karşılık aynı günlük yevmiyenin verildiğini, davacıya farklı davranılmadığını, eşitlik ilkesini ihlal edici bir davranışının olmadığını, geçici işçilerin daimi işçi kadrolarına geçirilmesi talebinin T.C. Özelleştirme İdaresi Başkanlığınca muhtelif tarihlerde iletildiğini, taleplerinin uygun görülmediğini, bu konuda şirketin onay almaksızın bir uygulama yapmasının da mümkün olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna itibar edilerek, davacının davasında kısmen haklı olduğu, bir kısım alacaklarının ödenmediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, belirlenen fark ücret, ikramiye, ilave tediye ve hafta tatil ücret alacakları ile iki aylık ücret tutarında eşit işlem borcuna aykırılık tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir. D) Temyiz: Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. E) Gerekçe: 1- Taraflar arasında ayrımcılık tazminatı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, İş Hukuku bakımından işverene, işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı, işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte, eşit davranma borcu, tüm işçilerin hiç bir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmemektedir. Bahsi geçen ilke, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir. Somut uyuşmazlıkta davacının geçici işçi statüsünde işyerine alındığı, büro personeli olarak Toplu İş Sözleşme hükümlerine aykırı olarak sürekli çalıştırılmasına karşın ücretlerinin geçici işçi statüsüne göre ödendiğini anlaşılmaktadır. Davalı işveren tarafından geçici işçi statüsünde işe alınması sebebi ile geçici işçi olarak ücret ödenmesi daimi kadrolardaki çalışan işçiye göre farklı işlem yapıldığını göstermez. Davacı sürekli ve daimi işte çalıştırılması sebebi ile fark işçilik alacaklarına hak kazanmıştır. Ancak davacının eşit işlem borcuna aykırılık tazminatının koşulları oluşmamıştır. Anılan tazminatın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır. 2-Kabule göre de ilave tediye alacağı yasadan kaynaklanmış olup, dairemiz uygulaması gereği bu alacağa yasal faiz uygulanması gerekirken mahkemece en yüksek mevduat faizi uygulaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. F) Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.