Yargıtay 6. Ceza Dairesi · E. 2012/3335 · K. 2015/39279

6. Ceza Dairesi         2012/3335 E.  ,  2015/39279 K. "İçtihat Metni" Tebliğname No : 6 - 2009/179849 MAHKEMESİ : Kars Ağır Ceza Mahkemesi TARİHİ : 30/12/2008 NUMARASI : 2007/171 (E) ve 2008/312 (K) SUÇ : Yağma, kasten yaralama Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık A.. P.. savunmanı tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: O Yer Cumhuriyet Savcısının aleyhe temyiz isteminin, sadece sanık F.. K.. hakkında kasten yaralama suçundan verilen beraat kararına ilişkin olduğu, sanıkların beraat ettikleri yağma suçlarına yönelmediği ve sanık A.. P.. savunmanı, yağma suçu yönünden, 05.03.2015 havale tarihli dilekçesi ekinde mağdure Z.. K.. adına 05.03.2015 tarihinde 120.-TL ödendiğine dair PTT havale dekontunu dosyaya sunmuş ise de; 5237 sayılı Yasanın 168. maddesine göre etkin pişmanlığın hüküm verilinceye kadar gösterilmesinin zorunlu olduğu belirlenerek yapılan incelemede: I-Sanık F.. K.. hakkında yağma suçları nedeniyle verilen mahkumiyet kararlarına karşı sanık savunmanı tarafından ve nitelikli kasten yaralama suçu nedeniyle verilen beraat kararına yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde; “Değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150/2.maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından; bozma nedeni yapılmamıştır. Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık F.. K.. savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, II-Sanık A.. P.. hakkında yağma suçları ve nitelikli kasten yaralama suçu nedeniyle verilen hükme yönelik sanık savunmanı tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde ise; Hükmedilen cezanın türü ve süresine göre sanık A.. P.. savunmanının duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nın 318. maddesi gereğince REDDİNE, “Değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi,olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle,daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda,yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden,somut olayda koşulları bulunmadığı halde,150/2.maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış; Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması, Bozmayı gerektirmiş, sanık A.. P.. savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısım çıkarılarak, yerine “Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.