Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2012/4382 · K. 2012/24755

(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/4382 E.  ,  2012/24755 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İş Mahkemesi DAVA : Davacı, fazla mesai alacağı, kullanılmayan izin, resmi ve genel tatil alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı vekili, davalı işverenin müvekkilinin iş sözleşmesini haklı sebep göstermeksizin son verdiğini, davacıya toplam 12.287,51 TL ödeme yaptığını, yapılan ödemelerin eksik olduğunu, müvekkilinin davalı işyerinde 2009 yılı Cumhuriyet Bayramı dışındaki tüm resmi, genel ve yılbaşı tatillerinde çalışmasını sürdürdüğünü, dini bayramlarda ise bayramın birinci günü hariç tüm bayramlarda çalıştığını, arife günü dahil mesaisine devam ettiğini ancak ücretlerinin zamlı olarak ödenmediğini, işyerinde günlük çalışma süresinin rutin olarak yaz aylarında 08.00-19.30, kış aylarında 08.00-19.00 saatleri arası olmak üzere uygulandığını, iş yoğunluğu olan bazı dönemlerde çalışma saatlerinin dışına çıkalarak mesai süresinin 23.00-24.00'e kadar uzadığını, cumartesi günleri ise işyerinde tam gün mesai yapıldığını ancak yapılan fazla çalışma genel tatil ve yıllık izin ücretlerinin zamlı olarak ödenmediğini, müvekkilinin iş akdinin fesih edildiğinde ikinci yılının dolmasına beş gün kaldığını, yıllık izin hakkını kullandırmamak ve bu konuda ödeme yapmamak için işverenin kötü niyetli hareket ettiğini, haksız ve yasal dayanaktan yoksun fesih nedeni ile ihbar önelleri içerisinde davacının hak edeceği alacaklarının da ödemesinin gerekeceğini, haksız ve dayanaksız fesih nedeni ile müvekkilinin yıllık izin ücretinin tamamını hak ettiğini, bu nedenle alacakların tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple fesh edildiğini ve işçilikten doğan tüm haklarının kendisine ödendiğini, davacının iş akdinin fesh edilmeden önce müvekkili şirket tarafından kendi hareket ve sözlerinden çıkan huzursuzluklar nedeni ile bir çok kez sözlü olarak uyarıldığını, ancak bu durumun devam etmesi üzerine tüm yasal hakları ödenerek iş sözleşmesinin fesh edildiğini, davacının müvekkili işyerinde muhasebe müdürü olarak üst düzey bir görev yaptığını ve diğer çalışanlardan yüksek ücret aldığını, davacının fazla mesai yapacağı göz önüne alınarak iş sözleşmesi yapıldığından bu sebeple dolgun ücret aldığı düşünüldüğünde ayrıca fazla mesai istemesinin objektif iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu, müvekkili ile davacı arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin 3. bendinde fazla mesai sayılmayan hallerin belirlendiğini, beyanla davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davacının davalı işyerinde kış ayları olan ekim-mart aylarına ait altı aylık dönemde haftanın dört günü 08:00-19:00 saatleri arasında günde 11 saat, haftanın iki günü ise 08:00-20:00 saatleri arasında günde 12 saat çalıştığı, Yargıtay'ın 10 saati aşan çalışmalarda en az 1.5 saat ara dinlenmesi yapıldığının kabülüne dair ilke kararları ile işin niteliğinden günde 1,5 saat ara dinlenmesi vererek haftanın dört günü 9,5 saat, haftanın iki günü ise 10,5 saat fiilen çalıştığı, yaz ayları olan nisan-eylül aylarına ait altı aylık dönemde ise haftanın dört günü 08:00-19:30 saatleri arasında 11,5 saat, haftanın iki günü ise 08:00-20:00 saatleri arasında günde 12 saat çalıştığı, Yargıtay'ın ilke kararları doğrultusunda günde 1,5 saat ara dinlenmesi vererek haftanın dört günü 10 saat, haftanın iki günü ise 10,5 saat fiilen çalıştığının kabulü ile davacının kış döneminde haftada 59 saat, yaz döneminde ise haftada 61 saat çalıştığı, normal çalışma sürelerinin mahsubundan sonra fazla çalışma yaptığı ve fazla çalışma ücret alacaklısı olduğu; 29 Ekim 2009 Cumhuriyet Bayramı ve dini bayramların birinci günü hariç olmak üzere tüm resmi ve dini bayram tatillerinde çalıştığı ve genel tatil ücreti alacaklısı olduğunun tespit edildiği, davalı tarafça sunulan banka dekontlarından davacı banka hesabına izin parası adı altında 1.158,47 TL net ödeme yapıldığı, davacının kıdemi itibari ile on dört iş günü ücret alacaklısı olup, yapılan ödemenin mahsubundan sonra izin ücreti alacaklısı olduğu, davacının davalı işyerinde yasal sürelerin üzerinde, Cumhuriyet Bayramı ve dini bayramların birinci günü dışındaki diğer tüm resmi tatillerde çalıştığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararı yasal süresi içinde davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir. 1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2.Davacı işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanamayacağı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 41 inci maddesine göre haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılır. Anılan Kanun'un 63 üncü maddesinde ise, “Aksi kararlaştırılmamışsa bu süre, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanır. Tarafların anlaşması ile haftalık normal çalışma süresi, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine, günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabilir. Bu halde, iki aylık süre içinde işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık çalışma süresini aşamaz. Denkleştirme süresi toplu iş sözleşmeleri ile dört aya kadar artırılabilir” şeklinde kurala yer verilmiştir. Dosyadaki tüm deliller ve tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde davacının kış mevsiminde günlük 08.00-18.30 saatleri arasında, yaz mevsiminde ise 08.30-19.00 saatleri arasında çalıştığı anlaşılmaktadır. Buna göre davacının günlük 10,5 saat çalıştığı, ara dinlenmenin mahsubu ile haftalık 57 saat (9,5 saat x 6) çalıştığı kabul edilmelidir. Bu durumda davacının haftada 12 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde fazla mesai alacağının kabulü hatalı olmuştur. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.