Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2012/6789 · K. 2012/26443

(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/6789 E.  ,  2012/26443 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İş Mahkemesi DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı vekili, müvekkilinin 2001 yılı 7. ayında davalı işyerinde garson olarak çalışmaya başladığını, sigortasının 15.03.2003 tarihinde yapıldığını, 30.07.2008 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığını, son olarak 800 net maaş aldığını, ayda 500-600 TL bahşiş kazancı elde ettiğini, davacının altı gün kışın saat 09:00'dan 22:30-23:00 yazın 23:00-00:00 saatlerine kadar çalıştığını, fazla çalışma ücretinin ödenmediğini, resmi ve dini bayramların tümünde çalıştığını, kurban bayramının ilk günü çalışmadığını, davacının 2007 yılında izin kullandığını diğer izinlerini kullanmadığını, davalı hakkında açılan davalarda davalı lehine tanıklık yapması için baskı yapıldığını, ibraname vermesinin istendiğini, davacının doğru olanı söylüyeceğini ve alacaklarını almadan ibraname vermeyeceğini söylemesi üzerine işyerinde baskıya ayrımcılığa maruz kaldığını, davacının dayanamadığından 30.07.2008 tarihinde işe gitmeyerek işine son verdiğini, son ay maaşının ödenmediğini belirterek kıdem tazminatı, yıllık izin alacağı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil alacağı ve ücret alacağının davalıdan tahsili talep etmiştir. Davalı vekili, davalı işyerinin kuruluşunun 31.10.2001 olduğunu, davacının 13.03.2003 tarihli bizzat imzaladığı işe giriş bildirgesinde işe başlama tarihinin 15.03.2003 tarihi olduğunu, ibranamede de bu hususun yer aldığını, davacının tutanak altına alınan stajer olarak çalışanla ahlaka aykırı şekilde öpüştükleri tespit edilmesi üzerine işyerinden kaçarak gittiğini, davacının tüm alacakları açısından zamanaşımı itirazında bulunduğunu, davacının son brüt 717,00 TL aldığını, davacının mesai saati olarak belirttiği saatin doğru olmadığını, saat 12:00 den önce yemek servisinin olmadığını, geç gelenlerin 12:00-12:30 ile 21:00 21:30 saatleri arasında çalıştığını, kurban ve ramazan bayramının ilk gününde çalışılmadığını, ramazan aylarında garsonların diğer aylara göre en az 3-4 saat az çalıştıklarını, davacının yıllık izinlerinin kullandırıldığını, davacının işten ayrılmasına ilişkin beyanlarının doğru olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, davacının 15.03.2003-01.08.2008 tarihleri arasında 5 yıl 4 ay 21 gün süreyle ücret yanında bahşiş sistemine göre 660,00 TL brüt ücretle çalıştığını, davalı tarafça, davacının işyerinde çalışan stajyer bayanla ahlaka aykırı olarak öpüştüğü ve bunun tutanakla tespit olunduğu, bu nedenle davacının 31.07.2008 tarihli ibraname imzalayarak hiçbir hak iddia etmeden işyerinden ayrılmak suretiyle işin sona erdiğinin iddia edildiği, değişik Yargıtay kararlarındada vurgulandığı üzere somut olayda öpüşme eyleminin anlık oluşu, işyerinde müşterinin bulunmayışı ve olayın bu şekilde gerçekleşmesinin iş düzenini bozucu nitelikte olarak görülemeyeceği gibi hususlar birlikte değerlendirildiğinde bu eylemin iş sözleşmesinin feshi için haklı neden sayılamayacağı ve bundan dolayı davacı işçinin üzerinde baskı yaratmak suretiyle ibraname düzenlendiği ve bu nedenlerle davacının iradesi dışında işten ayrılmasının sağlandığının anlaşıldığını, davacının kıdem tazminatı alacağına hakkazandığı belirtilerek, dava konusu alacaklar yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının işçilik alacaklarının tespitinde esas alınan ücrete aylık 500,00 TL bahşiş miktarının eklendiği anlaşılmaktadır. Dosya kapsamı dikkate alındığında bahşiş miktarının neye göre tespit edildiği belli değildir. Dinlenen tanık beyanlarında da bu konuda bir açıklama bulunmamaktadır. Bu nedenle mahkemece davacının aylık alabileceği bahşiş miktarının tespiti için araştırma yapılması, bu konuda tanık beyanlarının alınması, sonucuna göre gerekirse dava konusu tazminat ve işçilik alacakları yeniden hesaplanarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gereklidir. Bu yönden eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 26.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.