Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2012/6832 · K. 2012/26552

(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/6832 E.  ,  2012/26552 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İş Mahkemesi DAVA : Davacı-karşı davalı, kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücretinin, davalı-karşı davacı avans bedelinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar vermiştir. Hüküm süresi içinde davalı-karşı davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı-karşı davalı vekili, davacı işçinin fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, işyeri temsilcisinden istediğinde bana şoför çok diyerek vermeyeceğini belirttiğini ve bu nedenle iş sözleşmesini davacının haklı nedenle feshettiğini belirterek kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını ve karşı davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. Davalı-karşı davacı vekili davacının 18.02.2010 tarihinden itibaren şirket aracına zarar vermesi nedeni ile işe gelmediğini, devamsızlık tutanakları tutulduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur. Karşı davası ile davacı-karşı davalının 2.671,30 TL avans aldığını ve bu avansları ödemediğini belirterek avans bedelinin yasal faizi ile davacıdan tahsilini talep etmiştir. Mahkemece, iş sözleşmesinin davacı tarafından fazla çalışmalarının ödenmemesi nedeni ile haklı sebeple feshedildiğinin kabulü ile bilirkişi raporu doğrultusunda davanın ve karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı-karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. Fazla çalışma ücretlerinin miktarı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur. Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir Somut olayda, fazla çalışma ücreti hesaplanırken yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda haftanın 8:00-20:00 saatleri arasında çalışılan günlerinde ara dinlenmesinin birbuçuk saat yerine bir saat olarak düşülmesi ve cumartesi günleri için ara dinlenmesi düşülmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.