Yargıtay 12. Ceza Dairesi · E. 2012/6964 · K. 2013/1057

12. Ceza Dairesi         2012/6964 E.  ,  2013/1057 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle yaralama Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 62/1, 51, 51/3, 53/1 maddeleri uyarınca mahkumiyet Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Oluşa ve dosya kapsamına göre; durakta yolcu olarak bindiği otobüste bilet parasını ödeyip, henüz ayakta olduğu esnada, otobüs şöförü olan sanığın ani kalkış ve hemen ardından sert fren yapması sonucu yere düşen mağdurun basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir şekilde yaralanmasıyla sonuçlanan dava konusu olayda; kullandığı aracın bir toplu taşıma otobüsü, bu otobüsteki yolcuların inme-binme sıralarındaki can güvenliklerinden de kendisinin sorumlu olduğu dikkate alındığında, durduğu durakta, otobüse binen yolcusu henüz ayakta iken, otobüsü harekete geçirip, sert fren yaparak yolcunun düşmesine neden olan sanığın, dikkatsiz ve tedbirsiz davranmakla, KTK'nın 47/1-d maddesinde belirtilen trafik güveni ve düzeni ile ilgili olan kurallara uymamakla kusurlu olduğu; ayrıca, 5237 sayılı TCK sisteminde, kusur oranının sayısal olarak belirlenmesi ve kusur oranına göre tayin olunan cezada indirim yapılması usulünden vazgeçilerek, kusur durumunun temel cezanın belirlenmesinde esas alınacak bir ölçüt olmasının kabul edildiği dikkate alındığında, dosya kapsamına göre sanığın kusursuz olduğunun kabulünün mümkün bulunmaması ve sanık hakkında temel cezanın asgari hadden tayin edilmiş bulunması karşısında, tarafların kusur durumlarına ilişkin rapor alınmasının sonuca etkili olmayacağı anlaşıldığından, tebliğmamedeki alanında uzman bilirkişiden rapor alınmadan eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiği düşüncesiyle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak, 1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih, 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan “failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı” ve (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi, 2- Taksirle işlenen suçlarda 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmeyeceğinin gözetilmemesi, Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında temel cezanın tayin edildiği hükmün 1. bendinde yer alan “sanığın kast durumu, sanığın amacı ve saiki” ibarelerinin ve 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde hak yoksunluklarına ilişkin 7. bendin hükümden çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.