Yargıtay 6. Hukuk Dairesi · E. 2013/11305 · K. 2014/4860

6. Hukuk Dairesi         2013/11305 E.  ,  2014/4860 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : Silivri 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mah. Sıfatı İle) TARİHİ : 17/01/2012 NUMARASI : 2010/714-2012/32 Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, çeyiz ve kişisel eşyalarının aynen iadesi veya bedellerinin tahsili ile tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Davacı vekili dava dilekçesinde; Müvekkilinin, tarafların birlikte yaşadığı evden kendisine ait özel eşyaları ve çeyiz eşyalarını almak için gittiğinde evin davalı tarafından taşındığını öğrendiğini belirterek özel eşyaları ile çeyiz eşyalarının iadesine, iadesi mümkün olmadığı takdirde değeri üzerinden tazminata karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının eşyalarını alarak evden ayrıldığını davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, tanık beyanlarına göre evi davalının boşaltmış olmasının daha muhtemel olduğu, evi davalı boşaltmış olsa bile davacının evdeki eşyaların kendisi tarafından alındığını, çeyiz eşyalarının da taşındığını ispat etmesinin gerektiğini, buna rağmen dosyaya eşyaların davacı tarafından alındığına dair sadece davacının babası adına düzenlenmiş fatura sunulduğunu, bu fatura içeriğine göre davacı tarafça çamaşır makinası, fırın, bulaşık makinesi ve bazı küçük ev aletlerinin alındığı, bu eşyaların davalı tarafça götürüldüğü kanaati oluştuğundan bu bedelin davalıdan tahsilinin gerektiği, diğer dökümü yapılan eşyaların davacı tarafından alındığına, müşterek konutta bulunduğuna dair herhangi bir kanıt bulunmadığı gibi sunulan eşya listesinin abartılı olduğu belirtilerek fatura bedeli olan 2.647 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Olayda; Davacı kişisel eşyaları ile çeyiz eşyalarının iadesini veya bedelinin tahsilini istemiştir. Dinlenen davacı tanıkları. eşyaların evden davalı tarafından taşındığını, davalı tanıkları ise eşyaları davacının aldığını beyan etmişlerdir. Ayrıca dinlenen tanıklar eşyaların nitelikleri hakkında beyanda bulunmamışlardır. Mahkemece, davacının babası adına düzenlenen 25/05/2007 tarihli, 2.647 TL bedelli faturada belirtilen eşyaların davacı tarafından alındığı kabul edilmiş ise de, fatura her zaman temin edilebilecek bir belge olduğundan davacı tarafından bu eşyalara ilişkin iddiasının ispat edildiği kabul edilemez. Davacı dava konusu edilen eşyaların varlığını, miktarını, niteliğini ve bu eşyaların davalı . tarafından evden götürüldüğünü ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde " her türlü delil" demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya iddiası doğrultusunda davalı tarafa yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir. Hüküm bu nedenle bozulmalıdır. SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.