Yargıtay 7. Hukuk Dairesi · E. 2013/11683 · K. 2013/6624

7. Hukuk Dairesi         2013/11683 E.  ,  2013/6624 K. "İçtihat Metni" Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göredavalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine, 2-Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin asıl işveren konumunda bulunduğu işyerinde 06.01.2006-03.05.2011 tarihleri arasında değişik taşeron şirketler nezdinde ücretle çalıştığını, sözleşmesinin bildirimsiz, tazminatsız ve haksız olarak feshedildiğini, tazminatlarının ve diğer işçilik alacaklarının ödenmediğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile genel tatil yıllık izin alacağının tahsilini istemiştir. Davalı vekili, davacının müvekkili kuruluşa ait iş yerinde ihale ile anahtar teslimi yöntemi ile hizmet sunumu iş alan firmaların işçisi olarak çalıştığı, davacı ile müvekkili arasında hizmet sözleşmesi bulunmadığını, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, taleplerin zamanaşımına uğradığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Taraflar arasında, işçilik alacaklarının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır. Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu incelemesi mümkün değildir. Zamanaşımı, bir borcu doğuran, değiştiren ortadan kaldıran bir olgu olmayıp, salt doğmuş ve var olan bir hakkın istenmesini ortadan kaldıran bir savunma aracıdır. Bu bakımdan zamanaşımı alacağın varlığını değil, istenebilirliğini ortadan kaldırır. Bunun sonucu olarak da, yargılamayı yapan yargıç tarafından yürüttüğü görevinin bir gereği olarak kendiliğinden göz önünde tutulamaz. Borçlunun böyle bir olgunun var olduğunu, yasada öngörülen süre ve usul içinde ileri sürmesi zorunludur. Demek oluyor ki zamanaşımı, borcun doğumu ile ilgili olmayıp, istenmesini önleyen bir savunma olgusudur. Şu durumda zamanaşımı, savunması ileri sürülmedikçe, istemin konusu olan hakkın var olduğu ve kabulüne karar verilmesinde hukuksal ve yasal bir engel bulunmamaktadır. 4857 sayılı Kanundan önce yürürlükte bulunan 1475 sayılı Yasada ücret alacaklarıyla ilgili olarak özel bir zamanaşımı süresi öngörülmediği halde, 4857 sayılı İş Kanunun 32/8 maddesinde, işçi ücretinin beş yıllık özel bir zamanaşımı süresine tabi olduğu açıkça belirtilmiştir. Ancak bu Kanundan önce tazminat niteliğinde olmayan, ücret niteliği ağır basan ulusal bayram genel tatil alacağı, Borçlar Kanununun 126/1 maddesi (6098 Sayılı TBK 147) uyarınca beş yıllık zamanaşımına tabidir. Somut olayda, davacı davasını 17.12.2012 tarihinde ıslah etmiş, davalı ıslah dilekçesine karşı zamanaşımı defini ileri sürmüştür. Davalının zamanaşımı def'i konusunda mahkemece olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir. SONUÇ; Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 15.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.