Yargıtay 7. Hukuk Dairesi · E. 2013/12448 · K. 2013/18529

7. Hukuk Dairesi         2013/12448 E.  ,  2013/18529 K. "İçtihat Metni" Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine, 2-Davacı, davalı şirketin işçisi olarak 01/09/2004 tarihinde çalışmaya başladığını, 30/08/2006 tarihinde askerlik nedeniyle iş sözleşmesini sona erdirdiğini, işverence kıdem tazminatı ödenmediğini, davalının işyerinde 02/04/2009 tarihinde tekrar çalışmaya başladığını, bu tarihten itibaren kesintisiz çalışmasına devam ederken iş sözleşmesinin 10/06/2011 tarihinde işverence haklı bir nedene dayandırılmaksızın bildirimsiz ve tazminatsız olarak sona erdirildiğini, yıllık ücretli iznini kullanmadığını, fazla çalışmaları karşılığı hak ettiği ücretler ile 2011 yılı Haziran ayına ait ücretin ödenmediğini, son ücretinin aylık net 690,00 TL olduğunu belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı, davacının diğer arkadaşı ile birlikte mal çalma ve hurdacıya satma suçunu işlediklerini, bu zararları çalışarak ödemeyi talep ettiklerini, bunun kabul görmesine rağmen sebepsiz-mazeretsiz işe devam etmediği için hizmet akdine haklı nedenle son verildiğini, kıdem ve ihbar tazminatı talep hakkının bulunmadığını, fazla çalışma yapmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının günde fiilen 9,5 saat çalışıp 0,5 saat ara dinlenme ile haftalık 9 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş ve buna göre fazla mesai ücreti hesap edilmiştir. Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir. Mahkemece davacının 9,5 saat çalıştığı dönem için ara dinlenmenin en az 1 saat yerine 0,5 saat olarak alınmak suretiyle fazla mesai süresinin ve ücretini hesaplayan bilirkişi raporu hükme esas alınarak fazla çalışma alacağının hüküm altına alınmış olması hatalı olmuştur. O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 06.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.