Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2013/34073 · K. 2013/28333
22. Hukuk Dairesi 2013/34073 E. , 2013/28333 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi TARİHİ : 09/07/2013 DAVA : Davacı, Bakanlık tarafından hazırlanan ve 13.04.2012-28263 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 2012/18 sayılı İşkolu Tespit Kararının iptali ile tespite konu işlyerlerinde yapılan işlerin 28 sıra numaralı "genel işler" işkoluna girdiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, davaya konu işkolu tespit kararına konu işyerlerinin; 6111 sayılı (Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması İle Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ve Diğer Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair) Kanun çerçevesinde, Emniyet Müdürlüklerine atanan ve Adana, Gaziantep, İzmir, Samsun, Yozgat, Çankırı, Kırıkkale ve Mersin İl Emniyet Müdürlükleri ve bağlı işyerlerinde çalışan işçiler tarafından yapılan hizmetli, şoför, garsonluk ve temizlik işlerinin, niteliği itibariyle İşkolları Tüzüğünün 28 sıra numaralı işkoluna girdiğini; bu işlerin yardımcı iş niteliğinde olmayıp asıl iş niteliğinde bulunduğunu belirterek, davalı Bakanlık tarafından hazırlanan ve 13.04.2012-28263 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 2012/18 sayılı İşkolu Tespit Kararının iptali ile tespite konu işyerlerinde yapılan işlerin 28 sıra numaralı "genel işler" işkoluna girdiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Davalı Cevabının Özeti: Davalı idare vekili; işkolu tespit işleminin, işyerinde yapılan asıl iş dikkate alınarak yapıldığını, işyerinde yapılan asıl işin büro işi olması nedeniyle, 6111 sayılı Kanun kapsamında devredilen işçilerin yaptığı yardımcı işlerin de bu işlerden sayılması gerektiğini, davaya konu işyerleri için TİS yapmak üzere 17 sıra numaralı işkolunda faaliyet gösteren Koop-İş Sendikasına yetkisi verildiğini ve bu işyerleri için 15.03.2012-14.03.2015 yürürlük süreli TİS akdedildiğini, Belediye-İş Sendikası tarafından söz konusu tespit kararının iptali talebiyle Ankara 17. İş Mahkemesinde 2012/269 sayı ile açılan davanın da birleştirilmesi gerektiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Davalı Koop-İş Sendikası vekili; Emniyet Teşkilatı işyerlerinde büro işlerinin yapılmakta olduğunu; davaya konu iddianın belediye işyerlerinde yapılan işlere münhasır olabileceğini, Emniyet Teşkilatında yapılan büro asıl işinin parçası olan hizmetli, temizlik, çaycılık vs, işlerinin, asıl işe yardımcı iş niteliğinde olduğunu, kaldı ki, 6111 sayılı Kanun kapsamında nakledilen işçilerin bir kısmının da doğrudan büro işini yapmakta olduklarını, işkolu esasına göre yapılanan sendikal örgütlenmeye göre, asıl işe yardımcı işlerin, asıl iş kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, 6111 sayılı Kanun kapsamında devredilen işçilerin, sürekli işçi kadrosu ile devredilmeleri nedeni ile önceki belediye işyerleri ile ilişiklerinin kesilmiş olduğunu ve bu işçilerin tabi olduğu işkolunun da değişmiş bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iddia kapsamındaki işçilerin yaptıkları işlerin büro işine yardımcı iş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Temyiz: Kararı davalı vekili temyiz etmiştir. Gerekçe: Taraflar arasındaki uyuşmazlık 6111 sayılı Kanun’la EGM’ye devredilen işçilerin yaptıkları işlerin hangi iş koluna girdiği noktasında toplanmaktadır. Davacı vekili tarafından bilirkişi heyetinde yer alan Avukat Osman Yıldız’ın davalı sendikaların üyesi olduğu Türk-İş Konfederasyonuna bağlı sendikalarla bağı olan bir kişi olduğu ve bu bilirkişinin tarafsız olmayacağı yazılı itirazında bulunulduğu anlaşılmaktadır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 272. maddesinin 1. fıkrasında “Hâkimler hakkındaki yasaklılık ve ret sebepleriyle ilgili kurallar, bilirkişiler bakımından da uygulanır. Ancak, bilirkişinin, aynı dava veya işte daha önceden tanık olarak dinlenmiş bulunması, bir ret sebebi teşkil etmez.” denilmiştir. Aynı maddenin 3. fıkrasında, “Ret sebeplerinden birinin bilirkişinin şahsında gerçekleşmesi hâlinde taraflar, bilirkişinin reddini talep edebileceği gibi, bilirkişi de kendisini reddedebilir. Ret talebi veya bilirkişinin kendisini reddetmesinin, ret sebebinin öğrenilmesinden itibaren en geç bir hafta içinde yapılmış olması şarttır. Ret sebeplerinin ispatı için, yemin teklif edilemez” hükmü yer alırken yine aynı maddenin 4. fıkrasında ise “Görevden alınma, ret ve bilirkişinin kendisini reddetmesine yönelik talep, bilirkişiyi görevlendiren mahkemece dosya üzerinden incelenir ve karara bağlanır. Kabule ilişkin kararlar kesindir. Redde ilişkin kararlara karşı ise ancak esas hakkındaki kararla birlikte kanun yoluna başvurulabilir.” düzenlemesi getirilmiştir. Somut olayda bilirkişi heyetinde yer alan Avukat Osman Yıldız’ın şahsına karşı vaki davacı vekilince yapılan itiraz incelenip değerlendirilmeksizin ve bu konuda herhangi bir karar verilmeksizin bu bilirkişinin yer aldığı bilirkişi heyetinin verdiği rapora dayanılarak karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir. Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre de sair temyizlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.12.2013 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.