Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2014/11085 · K. 2015/8256

4. Hukuk Dairesi         2014/11085 E.  ,  2015/8256 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/06/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/11/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz olunmuştur. Davacı, doğruluğu araştırılmaksızın davalı ... Ajansı tarafından tüm basına servis edilen haberde ismi ve fotoğrafı yayınlanarak "Emniyet Genel Müdürlüğü tarafından İl Emniyet Müdürlüklerine acil koduyla uyarı gönderildiği ve ... isimli kadın teröristin “canlı bomba” olarak terör eylemi gerçekleştireceği ve bu konuda dikkatli olunması gerektiği belirtildi" şeklinde ifadelere yer verildiğini, bu nedenle sokağa çıkamaz hale geldiğini iddia ederek, manevi tazminat ödetilmesini istemiştir. Davalı, ajansın sadece abonesi olan basın kuruluşlarına haber servis ettiğini, bu nedenle sorumlu olmadıklarını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece, davalı tarafından servis edilen haber ve fotoğrafın hemen hemen tüm gazete ve internet sitelerinde yayınlandığı, “canlı bomba” olarak lanse edilen davacının, bu haber nedeniyle terör örgütüne husumet besleyen kişilerce de hedef haline getirilebileceği yönünde ciddi endişe ve korkuya kapılmış olduğu gözetilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasası'nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması,genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda,basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir. Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur. Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır. Davaya konu olayda; haber devletin resmi organlarından alınmıştır, gerçekten de davacı hakkında bu yönde bir uyarı güvenlik birimleri iç yazışmalarında mevcuttur. Her ne kadar mahkeme gerekçesinde aksini belirtmişse de bizzat davacının beyanına göre; Buca Cezaevi'nin bir bölümüne arandığına dair, davacının resmi ve ismi asılmış, hatta davacı olaydan bu şekilde haberdar olmuştur. Ülkede terör olaylarının yoğun olarak yaşandığı bir dönemde haber günceldir ve yayınlanmasında kamu yararı da vardır. Şu durumda, dava konusu haberin güncel ve görünür gerçekliğe uygun olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğu, adli bir olayın gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekecek nitelikte aktarıldığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, basın özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı, davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddi gerekirken davalının tazminat ödemesine karar verilmesi doğru olmamış ve kararın bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.