Yargıtay 14. Hukuk Dairesi · E. 2014/11481 · K. 2015/2282

14. Hukuk Dairesi         2014/11481 E.  ,  2015/2282 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacılar tarafından, davalı aleyhine 19.09.2013 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: \_K A R A R\_ Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir. Davalı, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kabulüne, 20 parsel sayılı taşınmaz lehine, fen bilirkişisinin 16.06.2014 havale tarihli raporundaki ekli krokide 21 parsel sayılı taşınmaz üzerinden (A) ile ve yeşil renkle gösterilen yerden 6 metre genişliğinde ve 32 parsel sayılı taşınmaz üzerinden (B) ile ve kırmızı renkle gösterilen yerden 6 metre genişliğinde geçit hakkı tesisine karar verilmiştir. Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir. Somut olayda; dosya içerisindeki 16.06.2014 havale tarihli bilirkişi raporu ve krokisine göre lehine geçit hakkı tesisi istenilen davacıya ait 20 parsel sayılı taşınmazın güneyden 23 ve 24 parsel sayılı taşınmazlar arasından yola cephesi mevcut olduğundan davacı taşınmazının mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu söylenemez. Bu nedenle mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 02.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.