Yargıtay 7. Hukuk Dairesi · E. 2014/12150 · K. 2014/21434

7. Hukuk Dairesi         2014/12150 E.  ,  2014/21434 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi : Konya 3. İş Mahkemesi Tarihi : 17/04/2014 Numarası : 2012/200-2014/267 Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazlarının reddine; 2-Davacı, davalı işyerinde işe girdiği tarihten emekli olduğu tarihe kadar sürekli davalı belediye nezdinde alt işverenler tarafından çalıştırıldığını son alt işveren tarafından kendisine kıdem tazminatı adı altında 2.000,00 TL'nın banka kanalı ile ödendiğini bu paranın mahsubu ile mevcut kıdem tazminatının ödenmesini talep etmiştir. Davalı vekili, müvekkilinin ihale yolu ile işi alt işverene tümü ile devrettiğini, işverenlik sıfatı kalmadığını işçinin bütün haklarının yüklenici tarafından ödendiğini, husumet itirazı ile davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Taraflar arasında davacıya ödenen kıdem tazminatı miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Somut olayda davacının imzalamış olduğu 28/12/2011 ve 29/12/2011 tarihli ibranamelerde “nakden ve bankadan” 5.848,49 TL. kıdem tazminatı aldığı yazılıdır. Bu miktarın 2.000,00 TL.'si banka kanalı ile ödenmiştir. Her ne kadar 2012 tarihli Borçlar Kanunu gereği bu tarihten sonra ibranamelerdeki işçi alacaklarının tam olarak banka kanalı ile ödenmesi düzenlemesi getirilmiş ise de bu tarihten önce yapılan ödemelerde düzenlenen ibranamelerde miktar yazıyor ise, bu ödeme ibraname olarak kabul edilmese bile içerdiği miktar ile sınırlı olarak makbuz olarak kabul edilmektedir. Bu nedenle davacının kıdem tazminatı alacağı hesaplamasında 5.848,49 TL. düşülmesi gerekirken 2.000,00 TL. mahsup edilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir. O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.