Yargıtay 7. Hukuk Dairesi · E. 2014/13398 · K. 2015/1974

7. Hukuk Dairesi         2014/13398 E.  ,  2015/1974 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi : İskenderun 1. İş Mahkemesi Tarihi : 14/01/2014 Numarası : 2012/19-2014/201 Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete ait lisede rehber öğretmeni olarak 02/04/2007-27/07/2011 tarihleri arasında çalıştığını, davalı ......... Okullarının 2010-2011 eğitim döneminde ünvan değişikliği yaparak .........Kolejleri ünvanını aldığını, geçiş döneminde yeniden yapılanma adı altında haklı bir neden olmaksızın müvekkilinin iş akdini feshettiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili, davacının iş akdini kendilerinin sonlandırmadığını, 01/07/2011 tarihli dilekçesi ile bizzat kendisinin görevinden ayrıldığını, çalıştığı döneme ait herhangi bir ücret alacağının olmadığını, istifa etmesi üzerine çıkış işlemlerinin yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Taraflar arasında davacı işçinin aylık ücretinin ne olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. 5580 sayılı Yasanın (mülga 625 sayılı Yasa m.21 vd) 9. maddesinde özel öğretim kurumu olan dershanelerde çalışacakların özlük hakları ve sorumlulukları düzenlenmiştir. Buna göre; "Kurumlarda çalışan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler ile kurucu veya kurucu temsilcisi arasında yapılacak iş sözleşmesi, en az bir takvim yılı süreli olmak üzere yönetmelikle belirtilen esaslara göre yazılı olarak yapılır. Mazeretleri nedeniyle kurumdan ayrılan öğretmen ve öğreticilerin yerine alınacak olanlar ile devredilen kurumların yönetici, öğretmen ve öğreticileri ile bir yıldan daha az bir süre için de iş sözleşmesi yapılabilir. Okullarda yöneticilik ve eğitim-öğretim hizmeti yapanlara, kıdemlerine göre (emekliler hariç) dengi resmî okullarda ödenen aylık ile sosyal yardım kapsamındaki ek ödeme tutarlarından az ücret verilemez. Sosyal yardım kapsamındaki ek ödemeler, bütçe kanunlarıyla resmî okul öğretmen ve personeline sağlanan haklara denk olarak okul öğretmenlerine ve personeline de ödenir. Sosyal yardım kapsamındaki ek ödemelerden gelir vergisi kesilmez. Kurumlardaki ek ders ücreti miktarı, resmî okullar için tespit edilen miktardan az olamaz. Ancak, 8'inci madde uyarınca resmî okul ve kurumlardan ücretli olarak görevlendirilenlere verilecek ek ders ücreti miktarı, resmî okullar için tespit edilen ek ders ücretinin iki katını geçemez..." Dolayısıyla 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu sistematiğinde aylık ücretle çalışan yönetici ve öğretmenlerin haftalık çalışma yükümlülüklerinin tespitinde ders ve ek ders esası benimsenmiştir. Somut olayda, mahkemece davacı ile yapılan iş sözleşmesi gereği davacının asgari ücret+Milli Eğitim Bakanlığı'nda çalışan emsali bir öğretmenin alabileceği ek ders ücreti toplamı üzerinden hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuştur. Oysa 5580 sayılı Yasa'nın 9. maddesinde özel öğretim kurumlarında çalışan öğretmenlerin aylık ücret ve sosyal yardımlarının Milli Eğitim Bakanlığı'nda çalışan emsali öğretmenden az olamayacağı düzenlenmiştir. Davacının ek ders ücreti dışındaki kök ücretinin de Milli Eğitim Bakanlığı'nda çalışan emsali öğretmenin aylık ücretine göre belirlenerek tespit edilecek bu ücrete göre hesaplanacak kıdem ve ihbar tazminatının kabulüne karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır. 2-Davacının 5580 sayılı Yasa gereği çalıştığı belirli süreli iş sözleşmesinin sona erdirilmesi nedeniyle ihbar tazminatına hak kazanamayacağı düşünülmeden davacının ihbar tazminatı isteminin kabulüne karar verilmiş ise de temyiz edenin sıfatına göre bu durum bozma sebebi kabul edilmemiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.