Yargıtay 11. Hukuk Dairesi · E. 2014/14900 · K. 2015/787

11. Hukuk Dairesi         2014/14900 E.  ,  2015/787 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen davada...Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/06/2014 tarih ve 2012/315-2014/84 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili; müvekkilinin.....parselde mevcut iskelenin sahibi olduğunu, davalıya ait ..... gemisinin kıyıya yanaştırılması işlemi sırasında müvekkilinin sahibi olduğu iskeleye çarpmak suretiyle iskeleye zarar verdiğini, iskele ayaklarının kırıldığını,.... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin.....İş sayılı dosyası ile durumun ve zararın tespitinin yapıldığını, bilirkişi raporu ile mevcut iskele kazıklarının yerinden oynadığı, üst beton kaidesinin kırıldığı, altı adet... kazığı ve beton kazık başlığının değerinin 93.307,50TL olduğunun tespit edildiğini ileri sürerek şimdilik 10.000,00 TL zararının dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili; davacı ile müvekkilinin komşu parsellerde yer aldığını, söz konusu iskelenin ruhsatı olmadığını, kaçak yapı olduğunu, projesinin tamamıyle uygulandığının ispatlanması gerektiğini, davacının birden fazla açtığı tazminat davası olduğunu, her davada aynı kazıklar için tazminat istendiğini savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafından açılan ve devam etmekte olan dosyalarda toplam 17 adet kazığın hasar gördüğünün tespit edildiği, mahkemenin 2012/337 E - 2013/49 K. sayılı dosyasında 3 adet, 2012/314 E - 2012/345 K. sayılı dosyasında 6 adet ve iş bu dosyada 6 adet olmak üzere zarar gören kazık toplamının 15 olduğu, bunun tespit edilen... sayısının altında kaldığı, bu nedenle iş bu dosyadaki kazık sayısının yeniden araştırılmaksızın bilirkişi raporuna göre 93.307,50TL olarak tespit edilen arar değerinin kabulü ile, önceki yıllarda belirtilen kazıkların bulunduğu yerde çok sayıda geminin yanaşmış bulunması nedeniyle mülga Borçlar Kanunu m. 41 ve 43 (TBK m. 49 ve 51) gereğince takdiren %35 hakkaniyet indirimi yapılarak davacının zararının 60.650,00 TL olarak hesaplandığı ancak taleple bağlı kalındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 10.000,00TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalı taraftan alınarak davacı tarafa verilmesine, davacı tarafın fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir. Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. 1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tantışılıp, değerlendirilmesinde usulu ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalı tarafından davacıya ait yapının ruhsatsız olduğu iddia edilmekle birlikte ruhsatsız olan yapının gerektiği şekilde kurulmamış olmasından dolayı dava konusu hasarın oluştuğuna ilişkin savunmasının bulunmamasına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. 2-Dava, davacıya ait geminin kıyıya yanaştığı sırada davalı yan iskele kazıklarına verdiği zarar nedeniyle tazminat istemine ilişkindir. Davacı, fazlaya dair haklarını saklı tuturak 10.000,00 TL tazminat talebinde bulunmuş ve davasını yargılama sırasında da ıslah etmemiştir. Mahkemece BK'nın 41 ve 43. maddeleri gereği bilirkişilerce belirlenen zarar miktarı üzerinden hakkaniyet indirimi yapılmıştır. Ancak davacının işbu davadaki talebi gözetilerek dava değeri üzerinden indirimin yapılması gerekmekte olup davanın tamamen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.