Yargıtay 7. Hukuk Dairesi · E. 2014/16612 · K. 2015/13578

7. Hukuk Dairesi         2014/16612 E.  ,  2015/13578 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi : Adana 3. İş Mahkemesi Tarihi : 10/07/2014 Numarası : 2012/574-2014/639 Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine. 2-Davacı vekili, davacının 26.07.2010 tarihinde emekli olduğunu ve emekli olduktan sonra da ara vermeden çalışmaya devam ettiğini ancak 15.5.2012 tarihinde iş akdinin haksız olarak sona erdirildiğini öne sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil, asgari geçim indirimi ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir. Davalı, davacının iş akdinin emekilik nedeniyle son bulduğunu bundan sonra çalışmasının bulunmadığını ancak davacının kapıcı dairesini boşaltmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davacının emeklilik sonrasında kısmi süreli çalışan olduğu, emeklilik nedeniyle ilk dönemin son bulduğu, ilk dönem için ilk dönem sonundaki asgari ücrete göre, 2. dönem için ise 2. dönem sonunda davacının asgari ücretin %48ini aldığı kabul edilerek bu ücrete göre alacakların hesaplanması gerektiği, davacının fazla çalışmasının olmadığı ancak hafta tatili ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davacının emeklilik sonrası asgari ücretin %48'i tutarında ücret ile çalışması nedeniyle ücret alacağı bulunmadığı ancak ihbarname ile davalının kabulünde olan 1.400,00 TL'nin ödendiği ispatlanamadığından davacının bu miktar kadar ücret alacaklısı olduğu, yıllık izinlerinin kullandırıldığının ispatlanmadığı ve AGİ alacağının ise bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Taraflar arasında davacınIn emekli olduğu tarihten sonraki çalışmasının kısmi süreli mi yoksa tam süreli mi olduğu ve bu dönemde aldığı ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacı, emekli olduktan sonra da ara vermeksizin davalı işyerinde çalışmaya devam ettiğini, çalışma şeklinde ve ücretinde bir değişiklik olmadığını ancak emekli olduğu tarihten sonra asgari ücret olan aylık ücretinin her ay 200,00-350.00 TL olarak ödendiğini öne sürmüştür. Davalı ise davacının emekli olduktan sonra davalı işyerinde çalışmasının olmadığını savunmaktadır. Dosya içerisinde bulunan Yöneticinin ve Yönetim Kurulu Üyesinin imzalarının bulunduğu ihbarname ve Yönetim Kurulu Karar Defteri ile tanık beyanlarından davacının emekli olduktan sonra da ara vermeden davalı işyerinde kapıcı olarak çalışmaya devam ettiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle Mahkemece, davacının 26.07.2010 tarihinde emekli olduktan sonra ara vermeden 27.07.2010- 15.05.2012 tarihleri arasında da davalı işyerinde çalışmış olduğunun kabul edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının emekli olmadan önce asgari ücret almakta iken emekli olduktan sonra ücretinin asgari ücretin %48'ine düşürüldüğünü bu nedenle davacının kısmi süreli çalışan olduğunun kabulü gerektiğinin belirtilmesi nedeniyle davacının 27.07.2010-15.05.2012 tarihleri arasında kısmi süreli çalışan olarak ve asgari ücretin %48'i oranında bir aylık ücret ile çalıştığı kabul edilmiştir. Ne var ki, davacıya emeklilik nedeniyle davalı tarafından yapılan kıdem tazminatı ödemesinin davacının tam süreli çalışan olduğu kabulü ile asgari ücret üzerinden hesaplandığı anlaşılmakta olup, dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ile tanık beyanlarının incelenmesinden de davacının emekli olduktan sonra çalışma şeklinde bir değişiklik olduğuna dair bir delile rastlanılmamıştır. Davacının çalışma şeklinin değiştiği davalı tarafça ispatlanamadığı gibi kabule göre de çalışma şeklinin değiştirilmesine ve ücretinin düşürülmesine yönelik 4857 sayılı Yasa'nın 22. maddesinde öngörülen şekilde yazılı ve açık bir rızanın da bulunmadığı görülmektedir. Hal böyle olunca, mahkemece davacının emekli olduktan sonra da tam süreli olarak ve asgari ücret ile çalıştığı kabul edilerek ve davacının her ay maaşının 200,00 TL- 350,00 TL'sini aldığına yönelik beyanı da dikkate alınarak alacaklarının hesaplanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 02.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.