Yargıtay 11. Hukuk Dairesi · E. 2014/18015 · K. 2015/3119

11. Hukuk Dairesi         2014/18015 E.  ,  2015/3119 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/02/2014 tarih ve 2012/411-2014/92 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili, 28/03/2012 tarih ve 13520465 nolu poliçe kapsamında nakliyat abonman poliçesi ile müvekkilinin sigortalısı olan dava dışı ....'nin, ...'ye kiraladığı paletli Hidrolik Kaya Delme makinesinin, ... Gümrüğü'ne geldikten sonra ... plakalı yarı römork araca sağlam bir biçimde yüklendiğini, sevkiyatı gerçekleştiren tırın 19/04/2012 tarihinde ...'da şantiyeye girdiğini, ancak tır üzerindeki makinenin uç kısmının hasara uğradığının tespit edildiğini, nakliyat abonman poliçesi kapsamında iş makinesini kiralayan firmaya müvekkili şirket tarafından 15/05/2012 tarihinde 41.856 TL ödendiğini ve kanun uyarınca halef olduğunu, davalıya hasarsız olarak teslim edilen makinenin dorse üzerinde taşınırken aldığı darbe sonucunda hasara uğradığının tespit edildiğini ileri sürerek 41.786 TL'nin ödeme tarihi olan 15/05/2012 tarihinden itibaren avans faizi uygulanmak sureti ile rücuen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili, hatalı yüklemeden kaynaklanan hasardan müvekkilinin sorumlu bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava dışı sigortalının yine dava dışı şirkete kiraladığı paletli hidrolik kaya delme makinesinin gümrüğe geldikten sonra davalı firmanın aracına yüklendiği, ancak varma yerinde makinede hasar bulunduğunun tespit edildiği ve bu hasar bedelinin davacı şirket tarafından 15/05/2012 tarihinde ödendiği, aracın üzerine yüklenen makinenin bomununun indirilmemesi nedeniyle yüksekte kalan makinenin hasara uğradığı, bu nedenle yüklemenin hatalı olduğu, yüklemenin ise davalı tarafından yapılmadığı, ancak davalı taşıyıcının bu şekilde taşıma yaptığı için %25 oranında kusurlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 10.464 TL tazminatın 15/05/2012 ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir. Kararı davacı vekili temyiz etmiştir. 1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir. 2- Dava taşıma sözleşmesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalı taşıyıcı şirkete somut olaydaki eylemine nazaran %25 oranında kusur izafe edilmiştir. Oysa somut olay irdelendiğinde, davalı tarafından taşınan paletli hidrolik kaya delme makinesinin bomununun indirilmemesi nedeniyle hasara uğradığı anlaşılmaktadır. Bu husus da bilirkişi raporunda açıkça belirtildiği üzere karayollarında taşınması gereken azami yükseklikten fazlasına tekabül ekmektedir. Dosya kapsamında bu hususta davacının sigortalısı tarafından verilen bir muvafakat da bulunmadığına göre, karayolları azami yükseklik sınırından fazla yükseklikte yük taşıyan davalı taşıyıcının kusurunun daha fazla bulunması gerekir. Bu itibarla mahkemece davalı taşıyıcıya %25 oranında kusur izafe eden bilirkişi raporuna istinaden hüküm kurulması doğru bulunmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 09/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.