Yargıtay 6. Hukuk Dairesi · E. 2014/2713 · K. 2014/3900

6. Hukuk Dairesi         2014/2713 E.  ,  2014/3900 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 14. Sulh Hukuk Mahkemesi TARİHİ : 04/10/2012 NUMARASI : 2012/411-2012/1328 Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye ve alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, temerrüt nedeniyle tahliye ve 27.900-TL alacağın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davalı kiracı yönünden davanın kabulü ile 27.900-TL kira alacağının tahsiline ve kiralananın tahliyesine, davalı kefil aleyhine açılan davanın reddine, karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Davacı vekili dava dilekçesinde dava konusu kiralananı 1.4.2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile aylık 9.300-TL bedelle davalı şirkete kiraladığını, diğer davalının da sözleşmeyi kefil olarak imzaladığını, davalı kiracının sözleşmenin başından beri kira ödeme yükümlülüğünü gereğince yerine getirmediğini, en son 2012 yılı Şubat ayı kira bedelini ödemesi için ihtarname keşide ettiğini, ihtarnamenin tebliğine rağmen yasal 30 günlük süre içerisinde ödemede bulunmadığından temerrüt olgusunun gerçekleştiğini belirterek temerrüt nedeniyle davalı kiracının tahliyesine ve aylık 9.300-TL hesabı ile ödenmeyen 2012 yılı Ocak, Şubat ve Mart ayları kirası toplam 27.900-TL kira parasının yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir. Davalılar vekili ise; taşınmazın ‘’...Nargile Cafe’’ olarak kiralandığını ancak Belediyece iskan problemi nedeniyle ruhsat verilmediğini bu nedenle de davacının kiralananı usulüne uygun teslim borcunu yerine getiremeden kira ödeme borcunun yerine getirilmesini isteyemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davalı kiracı yönünden; dava konusu kiralardan sorumlu olduğu ve temerrüt şartlarının oluştuğu sabit görülerek davanın kabulü ile kiralananın tahliyesine ve alacağın tahsiline, kefil yönünden ise; asıl borçludan alacağın tahsili imkanı kalmadan kefile başvurulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Davacı vekilinin, kefil yönünden temyiz itirazlarının incelenmesinde; 1.4.2011 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli sözleşme konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmeyi davalı borçlu M.. K.. müteselsil kefil sıfatı ile imzalamıştır. Sözleşmenin özel şartlar bölümünün 19.maddesinde ‘’kefilin kefaleti müşterek ve müteselsil olup, kefil kontratın ilk yapıldığındaki kira dönemi ve belirlenen süre için kefaletin mevcudiyetinin devamını beyan ve imza ile kabul ve taahhüt eder.’’ hükmüne yer verilerek kefilin sorumluluğu açıkça düzenlenmiş, müşterek müteselsil kefil olduğu belirtilmiş, ayrıca kefilin sorumluluğunun kontratın ilk yapıldığındaki kira dönemi ve belirlenen süre için geçerli olduğu kararlaştırılmıştır. Bu durumda müşterek müteselsil kefilin sorumluluğu sözleşmenin düzenlendiği tarih olan 1.4.2011 tarihinden itibaren beş yıl sınırlıdır. Davacının talep ettiği kira alacağı kefilin sözleşme ile üstlendiği kefalet süresi içinde kalmaktadır. Bu durumda kefil davalı da ödenmeyen kira paralarından sorumludur. Mahkemece davalı borçlu kefil hakkındaki davanın da kabul edilmesi gerekirken yanılgıya düşülerek adi kefalete ilişkin hükümlerin uygulanması usul ve yasaya aykırıdır. Kabul şekline göre de; Mahkemece dava davalı şirket yönünden tümden kabul edildiğine göre; davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin tamamının adı geçen davalı şirketten tahsiline karar verilmesi gerekirken, ret ve kabule göre ½ sinin davacıdan tahsiline karar verilmesi doğru değildir. Ayrıca davacı yararına hükmedilen nispi vekalet ücreti; tahliye davası yönünden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 6.maddesindeki koşullar da gözetilerek davacı yararına tahliye ve alacak istemlerine ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken iki talep üzerinden tek vekalet ücretine hükmedilmesi ve tarife hükümlerine göre eksik hesaplanması da isabetsizdir. Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır. SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.