Yargıtay 11. Hukuk Dairesi · E. 2014/3355 · K. 2014/9878

11. Hukuk Dairesi         2014/3355 E.  ,  2014/9878 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/11/2013 tarih ve 2013/91-2013/217 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili, müvekkilinin “BONUS” esas unsurlu tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalıların “BONUSTRAK” ibareli marka tescili için 2010/55950 numara ile başvuruda bulunduklarını, müvekkilinin başvuruya itiraz ettiğini ancak, ... ... tarafından 556 sayılı KHK'nın 8. maddesindeki koşulların oluşmadığı gerekçesiyle 41. sınıfa dahil hizmetler bakımından itirazın reddine karar verildiğini oysa, markaların karışıklığa sebebiyet verecek derecede benzer olduğunu, davalı tarafın markasında esas unsurun “BONUS” ibaresi olup, “TRAK” ibaresinin markaya farklılık katmadığını, tanınmış markanın farklı mal ve hizmetlerde tesciline izin verilemeyeceğini, davalı tarafın müvekkili adına tescilli tanınmış markasından haksız yarar sağlayacağını ileri sürerek, ... ...'in 2013-M-1999 sayılı kararının iptaline, davalı markasının tescil edilmesi halinde iptaline ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı ... vekili, ... ... kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir. Diğer davalılar birbirlerine uygun ve ortak beyanlarında, tescilini talep ettikleri sektörde faaliyette bulunmaktan vazgeçtikleri için markanın adlarına tescilinin bir anlamının kalmadığını,bu nedenle dava konusu marka tescil başvurusunu geri aldıklarını, marka ile ilgili herhangi bir hak taleplerinin de bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir. Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacının markalarının asıl ve ayırt edici unsurunun "BONUS" ibaresinden oluştuğu, anılan kelimenin 41. sınıf hizmetler bakımından somut ve soyut olarak ayırt edicilik vasfının bulunduğu, davalı başvurusunun "BONUSTRACK" ibaresinden oluşup, asıl ve ayırt edici unsurunun "BONUS" sözcüğü olduğu, "BONUS" ve "BONUSTRACK" işaretleri arasındaki tek farkın TRACK ibaresinin bulunması olup, diğer unsurların ayırt edicilikte etkisinin yok denecek kadar az olduğu, davacının markalarının 41. sınıf hizmetlerde kullanılmamasının korunmamasını gerektirmediği, davacı markasının geniş bir pazar oluşturacak şekilde kullanıldığı, başvuru kapsamında yer alan 41. sınıf hizmetlerin tamamına yakınının veya benzerlerinin davacı markalarının kapsamında aynen yer aldığı, diğer taraftan marka kapsamındaki mal ve hizmetlerin, başvuru kapsamındaki ürün ve hizmetlerle aynı dağıtım kanallarına tabi olması, benzer ihtiyaçları gidermeleri, birbirleri yerine ikame edilebilme olanaklarının bulunması ve özellikle işletmesel bağlantılandırma ihtimalinin iltibas kavramı içerisine dahil edilmesi karşısında davalı başvurusu ile davacı markalarının kapsamındaki hizmetlerin aynı tür sayılmalarının zorunlu bulunduğu, ortalama düzeydeki alıcı ve yararlanıcıların bu marka ve işaretin farklı işletmelere ait iki ayrı marka olduğunu ilk bakışta algılamalarının mümkün olmadığı, davalı başvurusunun davacı markalarının serisi içerisine sızmış bulunması ve her iki işaretin hafıza, göz ve kulakta bıraktığı izin bu kabulü zorunlu kıldığı, davacının "BONUS" ibareli markasının yazılı ve görsel tanıtım araçları ile gerçekleştirilen kuvvetli reklâm, uzun süreli kullanım, kaliteli ve yaygın dağıtım ile ilgili sektör dışına taşacak biçimde tanınmışlık vasfı kazandığı, başvuru kapsamındaki hizmetlerle ilişkilendirilebilecek hizmet türlerinin davacının tanınmış markası kapsamında bulunduğu, bu nedenle başvurunun tescilinin davacı markalarının tanınmışlığından haksız yararlanma sağlayabileceği gerekçesiyle, davanın kabulü ile ... ...'nın 2013/M-1999 sayılı kararının iptaline, davalı başvurusu marka olarak tescil edilmediğinden, hükümsüzlük istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı davalı ...'den peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 28/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.