Yargıtay 11. Hukuk Dairesi · E. 2014/8615 · K. 2014/13883

11. Hukuk Dairesi         2014/8615 E.  ,  2014/13883 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen davada ... 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/03/2013 gün ve 2008/4-2013/78 sayılı kararı bozan Daire’nin 16.01.2014 gün ve 2013/10487-2014/898 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü: Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı şirket arasında yapılan taşıma sözleşmesi uyarınca müvekkili şirkete ait araçlarla davalı şirkete ait muhtelif emtianın farklı bölgelere taşınması konusunda tarafların mutabık kaldıklarını, müvekkili davacı şirketin muhtelif bölgelere yapmış olduğu emtia taşımalarından sonra taşıma ücretinin tamamı için ekte sunulan faturaları tanzim ederek davalı şirkete tebliğ ettiğini, ancak davalı şirketin hiçbir hukuki gerekçe göstermeksizin ekte sundukları, 16/07/2007 tarih 465438 sıra nolu faturaları tanzim ettiğini, hasarlı ve eksik ürün olduğundan bahisle müvekkili şirketten bu bedelin (21.120,84 YTL) talep edildiğini, yine aynı davalı şirketin 30/09/2007 tarih 222369 sıra nolu fatura ile yine (17.434,53YTL) hasarlı ürün yansıtma bedeli talep ettiğini, böylece davalı şirketin haksız ve hukuka aykırı olarak müvekkili şirketten toplam 38.555,37 YTL talep ettiğini, müvekkili şirkete, davalı şirket tarafından gönderilen 30/09/2007 tarih ve 222369 sıra nolu ve 17.434,53 YTL bedelli faturaya ilişkin olarak ... 6. Noterliği'nin 08/11/2007 tarihli ve 13923 yevmiye nolu ihtarnamesi ile faturanın iade edildiğini, ancak 16/07/2007 tarih ve 465438 sıra nolu ve 21.120,84 YTL bedeli faturanın davalıya iade edilemediğini, bu faturanın iade edilmeyiş nedeninin ise davalı şirketin müvekkili şirketi şifahi olarak sürekli oyalayarak bu sorunu çözeceğine dair söz vererek TTK 23. maddede belirtilen 8 günlük itiraz süresinin geçirilmesine neden olması olduğunu, bu sebeplerden faturalara ilişkin toplam 38.555,37 TL alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesi talep ve dava etmiştir. Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, tüm dosya kapsamına, toplanan delillere ve düzenlenen bilirkişi raporlarına göre, yüklemenin gönderen tarafından yapılması, araçların mühürlü olmaması ve zararın alıcı ve araç şoförü tarafından birlikte imza altına alınan bir tutanakla tespit edilmiş olması dikkate alındığında, koli olarak eksik olduğu belirtilen emtialardan davacı taşıyıcının sorumlu olduğunu, ancak her bir koli içinde mevcut olması gereken emtia sayısındaki eksiklikten ise davacı tarafın sorumlu bulunmadığı, davalının emtia ile ilgili kişiye ödeyeceği tazminatın davacı-fiili-taşıyıcının sorumluluğu ölçüsünde olması gerektiğini, davalının daha fazla tazminat ... olması durumunda, sorumlu olduğu tutardan fazlasını davacı taşıyıcıya rücu edemeyeceği gerekçesiyle, davanın kabulü ile, 17.434,53 TL'nin 30.09.2007 tarihinden ve 21.120,84 TL'nin ise 16.07.2007 tarihinden itibaren toplam; 38.555,37 TL'nin davalı ... Hiz. A....den alınıp davacı... Ltd. Şti'ne ödenmesine dair tesis edilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce ilamda belirtilen nedenlerle bozulmuştur. Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 16.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.