Yargıtay 7. Hukuk Dairesi · E. 2014/9881 · K. 2014/17159

7. Hukuk Dairesi         2014/9881 E.  ,  2014/17159 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi : Samsun 3. İş Mahkemesi Tarihi : 02/05/2013 Numarası : 2013/427-2013/405 Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü: Davacı, davalı işyerinde sorumlu müdür olarak çalışırken 9 ay boyunca hiç ücretinin ödenmemesi nedeniyle iş akdini feshettiğinden bahisle ücret alacağının ödetilmesini istemiştir. Davalı, davacının hiç çalışmadığını bu nedenle ücret ödemediğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece, davacının hizmet tespiti davası ile hüküm altına alınan süre için taleple bağlı kalınarak davanın kabulüne karar verilmiştir. Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. 4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır. Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir. Somut olayda, davacı, davalı işverenin ücretlerini ödemediği belirterek ücret alacağı talebinde bulunmuştur. Davalı ise, davacının aradaki sözleşmeye göre mesai yapmadığını bu nedenle ücretinin ödenmediğini bildirmiştir. Davacı, 6.9.2012 tarihli celsede, “ ben her Salı işyerine gidip ortalama 1 saat kaldım” şeklinde beyanda bulunmuştur. Bilirkişi tarafından, davacının 38 gün tam mesai yaptığı ve davacının beyan ettiği üzere hafta bir saat çalıştığı kabulü ile ikili hesaplama yapılmıştır. Mahkemece, davacının tam gün mesai yaptığı kabulü ile yapılan hesaplamaya itibarla hüküm kurulmuştur. Ancak, davacının açık beyanı karşısında, tam gün mesai yaptığının kabulü mümkün değildir. Bu nedenle bilirkişinin saatlik çalışma hesabı yaptığı seçenek esas alınarak hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup karar bozulmalıdır. O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 15.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.