Yargıtay 9. Hukuk Dairesi · E. 2015/10626 · K. 2017/9915

9. Hukuk Dairesi         2015/10626 E.  ,  2017/9915 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti, izin ücreti, hafta tatili ücreti ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I 1- Dosyadaki bilgi ve belgelere, delillerin taktirinde bir isabetsizlik görülmemesine ve özellikle davalı işverenin “…davacının hırsızlık suçlaması üzerine işyerini terk ederek gittiği…” savunmasını ispata yönelik kesin ve inandırıcı delil sunmadığının anlaşılmasına göre davalının aşağıdaki bentlerin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. 2- Usul açısından; a- Davacı davalı işveren emrinde 25.07.2008-08.06.2012 tarihleri arasında çalıştığını iddia ederek dava açmıştır. Hizmet süresi taraflar arasında ihtilaflı olmayıp, davacının 25.07.2008-08.06.2012 tarihleri arasında 3 yıl 11 ay 13 gün çalıştığı halde karar gerekçesinde davacının çalışma süresinin 14.10.2009-11.12.2013 tarihleri arasında 4 yıl 1 ay 27 gün olduğunun belirtilmesi hatalıdır. b- Dava kısmi dava olup, her kısmi davanın kabul edilen alacaklar açısından davacının hak ettiği miktarları belirleyecek tespit hükmü içermesi gerekirken, mahkemenin gerekçeli kararında davacının hangi alacak kaleminde, kaç TL. hak ettiğinin belirtilmemesi hatalıdır. 3- Esas açısından; Fazla çalışma yapılıp, hafta tatili ve genel tatillerde çalışıldığını ispat yükü davacı işçiye aittir. Somut uyuşmazlıkta, davacı fazla çalışma yaptığını, hafta tatili ve genel tatillerde çalıştığını iddia etmiş, bu iddiasını ispat için tanık deliline dayanmış, ancak bu dosyaya özgü tanık dinletmek yerine, 27.09.2013 tarihli duruşmada, ... İş Mahkemesi’ nin 2011/140-144 arası 2011/787 esas sayılı dosyalarına ait 24.11.2011 tarihli “ ... “ isimli davacı tanığının dinlenildiği duruşma zaptını ibraz ederek, dosyanın bu haliyle bilirkişiye tevdiini talep etmiştir. Bilirkişi, dosyadaki belgeler ile “ ... “ isimli davacı tanığının dinlenildiği başka işçilere ait duruşma zaptını değerlendirerek rapor düzenlemiştir. Mahkemece bu rapora dayanılarak davacının kıdem tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücretlerini hüküm altına almıştır. Öncelikle, her dava kendi delilleri ile değerlendirilmelidir. Davacı taraf fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti taleplerini ispat için bu dosyaya özgü delil ibraz etmemiş, tanık dinletmemiştir. Rapora esas “ ... “ isimli davacı tanığının dinlenildiği başka işçilere ait duruşma zaptının davacı ile bir ilişkisi yoktur. Dava dilekçesinde açıklanmamakla birlikte İşveren Vekilinin hazırlıktaki beyanından davacının bekçi olarak çalıştığı, tanığın beyanında adı geçen davacıların ise farklı görevlerde bulundukları anlaşılmaktadır. Aynı işyerinde çalışmak, aynı çalışma koşullarına tabi olunduğu anlamına gelmez. Her işçinin çalışma düzeninin yaptığı işe göre değişeceği bir gerçektir. Bu nedenle Mahkemece bu davadan 1,5 yıl kadar önce başka işçilerin davalarında dinlenilen ve davacıya yönelik hiçbir açıklama içermeyen “ ... “ isimli tanığın beyanına itibar edilerek sonuca gidilmesi hatalıdır. Davacı fazla çalışma yaptığını, hafta tatili ve genel tatillerde çalıştığını ispata yarar delil sunmadığından, davacının bu taleplerinin reddi yerine kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan sebeplerden dolayı BOZULMASINA, temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 06.06.2017 gününde, oybirliği ile karar verildi.