Yargıtay 9. Hukuk Dairesi · E. 2015/10774 · K. 2017/9618

9. Hukuk Dairesi         2015/10774 E.  ,  2017/9618 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti ve ücretli izin alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı, davalıya ait işyerinde ustabaşı olarak çalışırken iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiğini ancak bir kısım haklarının ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma ve yıllık izin ücreti alacağının tahsilini, istemiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı, davacının fazla çalışma yapmadığı gibi izinlerini de kullandığını savunarak davanın reddini istemiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fazla çalışma alacağı olduğu gibi bakiye yıllık izin ücreti alacağı da olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı davalı taraf temyiz etmiştir. E) Gerekçe: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2- Davacı davalı işyerinde haftada 5 gün boyunca 08.00-18.30 saatleri arasında çalışma yapıldığını ileri sürüp fazla çalışma ücreti talep etmiş, davalı ise fazla çalışma yapmadığını savunmuştur. Mahkemece, karar gerekçesinde açıklandığı üzere, davacının davalı işyerinde haftanın 5 günü 08:30 - 18:00 saatleri arasında 1 saatlik ara dinlenme süresi düşümü günlük 8,5 saat çalıştığı, bu şekilde haftada 42,5 saat çalışma yaptığı ancak dinlenen davacı tanıklarının beyanlarına göre haftanın 3 veya 4 günü özellikle yoğunluk ve sevkiyat zamanlarında 22:00'a kadar çalıştığı buna göre davacının fazla çalışma alacağı olduğu, kabul edilerek alacak hesaplanmıştır. Söz konusu alacağın varlığını ipatlama yükü davacı da olup davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır. Kural olarak tanıklar kendi çalıştıkları sürelerde işyerindeki çalışma düzenini bile bileceğinden çalışma süreleri dikkate alınmalıdır. Somut uyuşmazlıkta, zamanaşımı def'i nedeniyle hesaplama 2006 yılından başlamakta olup davacı tanıklarının bu tarih öncesinde işten ayırıldıkları anlaşılmaktadır. Davalı tanık beyanlarına göre ise fazla çalışma yapılmamıştır. Bu delil durumuna göre davacının alacağı ispatladığı söylenemez. Mahkemece ispat yokluğu nedeniyle talebin reddi yerine davacının dahi ileri sürmediği çalışma saatlerinin kabulü ile denetime elverişli hesap da dosyaya yansıtılmadan resen hesaplandığı gerekçesi ile alacağa hükmedilmesi hatalıdır. 3- Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının hak kazandığı yıllık izin süreleri hesaplanırken davacının çalışma süreleri dikkate alınmadan, 1475 sayılı Kanuna tabi olunan dönem göz ardı edilerek tüm yıllık izin sürelerinin 4857 sayılı Kanuna göre hasaplanması hatalıdır. Öte yandan yıllık izin ücreti hesabının çıplak ücret yerine giydirilmiş ücretten yapılması ve brüt tutarlardan net tutarlar bulunurken sigorta primi ile işsizlik sigortası primi kesintisi yapılmadan sadece damga ve gelir vergisi düşülerek sonuca gidilmesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir. F) Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.