Yargıtay 9. Hukuk Dairesi · E. 2015/11137 · K. 2017/11038

9. Hukuk Dairesi         2015/11137 E.  ,  2017/11038 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, müvekkilinin davalı banka bünyesinde Altarnatif Dağıtım Kanalları bünyesinde müşteri temsilcisi olarak çalışmaya başladığını, davacının iş akdinin 31.01.2013 tarihinde işverence izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmediğinden bahisle kötü niyetli olarak feshedildiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yılık izin ücreti alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili, davacının uyması gereken sistem üzerinden izin talep etmediğini, 24,25 ve 28 Ocak 2013 tarihlerinde mazeretsiz olarak işe gelmediğini ve bu durumu tutanak altına alındığını, mazeretini somutlayacak her hangi bir belge sunmadığını, iş akdinin 25/2 gereğince feshedildiğini, davacının hiçbir alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işveren feshinin haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı, davalı ve davacı vekili temyiz etmiştir. E) Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2-Bilirkişi raporunda yıllık izin ücret alacağı hesabı sırasında davacının 28 gün izin hakkı olduğu belirtilerek anlaşılmayan yorumla 8 günün mahsubu ile 20 günlük izin hakkı kaldığı gerekçesiyle hesaplama yapıldığı görülmüştür. Yine bilirkişi raporunda davacıya fesih ile birlikte 14 gün izin karşılığı ödeme yapıldığı görülmektedir. 28 gün izin hakkı olan işçiye fesihte 14 gün ödeme yapıldığında bakiye izin süresinin raporda kullanıldığı belirtilenler yok sayılsa bile 14 gün olacağı ortadadır. Bilirkişinin 20 gün izin hakkı bulunduğu yönündeki hesap gerekçesi anlaşılamamıştır. Ayrıca dosya içerisinde mazeret izinleri ile periyodik izinleri gösteren belge fotokopisi olduğu ve burada da 14 günlük izin hakkının kaldığının yazılı olduğu görülmektedir. Mahkemece yapılacak iş, davacıdan kaç gün yıllık izin kullandığını sorup, fotokopi belge değerlendirilip ödenen izin gün sayısı mahsup edilerek izin alacağı hakkında karar vermektir. Yetersiz ve çelişkili rapora itibar edilmesi hatalıdır. 3-Asya Katılım Bankası A.Ş. (Banka)’nin temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi 29.05.2015 tarihi itibarıyla 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 71. maddesinin 1. fıkrasının b bendi hükmü gereğince Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu’nca (BDDK) TMSF’ye devredilmiş olup, mahkemece TMSF’ye devredilen Asya Katılım Bankası A.Ş.’nin 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 140. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğunun gözetilmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir F) SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.