Yargıtay 22. Ceza Dairesi · E. 2015/11574 · K. 2016/1892

22. Ceza Dairesi         2015/11574 E.  ,  2016/1892 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık, Mala Zarar Verme HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türleri, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: 1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin miktar itibariyle temyizi mümkün değilse de; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.11.2014 tarih ve 2013/12-213 Esas, 2014/522 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; tek bir fiille birden fazla suçun oluştuğu durumlarda en ağır cezayı gerektiren suçtan değil de her iki suçtan da ayrı ayrı hüküm kurulduğu durumlarda, suçlardan birisi için kurulan hükümdeki sonuç ceza kesinlik sınırı içinde kalsa dahi, adaletli ve doğru sonuca ulaşabilmesi için her iki suçtan kurulan hükümlerin birlikte değerlendirilmesi gerektiği, Mala zarar verme suçunun hırsızlık suçu ile birlikte işlendiği ve hırsızlık suçunun unsuru niteliğinde olduğunun anlaşılması karşısında; mala zarar verme suçundan verilen hükümlerin de temyiz edilebilir nitelikte olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Katılana ait aracın açık olan camından kapının açıldığı ve düz kontak yapılarak çalındığı, daha sonra aracın kapı kolu, oto teybi, far vs. çalınarak aracın terk edildiği anlaşılmakla, malın çalınması sırasında eşyaya verilen zarardan dolayı ayrıca mala zarar verme suçundan ceza verilmeyeceğinin gözetilmemesi, 2- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde, Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Katılanın beyanında, aracı saat 00:20 sıralarında park ettiğini ve ertesi gün saat 09.00 sıralarında aracının çalındığını farkettiğini belirtmesi, suça sürüklenen çocukların da savunmalarında suçu işledikleri saatten söz etmemeleri karşısında, hırsızlık suçunun TCK'nın 6/1-e maddesine göre gece sayılan zaman diliminde işlendiğine ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde tartışılmadan, 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesinin uygulanması, Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 16.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.