Yargıtay 3. Hukuk Dairesi · E. 2015/13933 · K. 2015/20940

3. Hukuk Dairesi         2015/13933 E.  ,  2015/20940 K. "İçtihat Metni" Y A R G I T A Y İ L A M I İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ : ANKARA 7. AİLE MAHKEMESİ TARİHİ : 05/05/2015 NUMARASI : 2014/948-2015/400 flar arasındaki nafakanın kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı dava dilekçesinde; davalı ile 2000 yılında boşandıklarını, davalı lehine 50 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiğini, nafakanın 2005 yılında 220 TL'ye artırıldığını, davacının 2014 yılında açmış olduğu nafakanın artırımı davasının reddedildiğini, davalının sigortalı olarak çalışmakta olduğunu belirterek yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ekonomik durumunun iyi olduğunu, müvekkilinin asgari ücret seviyesindeki gelirinin kendisini yoksulluktan kurtarmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece; davalının SGK kaydı bulunduğu, asgari ücretli olarak çalıştığı gerekçesiyle davanın kabulü ile yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir. TMK’nun 176/3.maddesi uyarınca; irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi ya da taraflardan birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması, yoksulluğunun ortadan kalkması ya da haysiyetsiz hayat sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 1998/2–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir. Hemen belirtmek gerekir ki; Hukuk Genel Kurulu'nun yerleşik kararlarında "asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması" yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmediği gibi asgari ücretin üzerinde gelire sahip olunması da yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmemiştir. (HGK.07.10.1998 gün, 1998/2–656 E, 1998/688 K. 26.12.2001 gün 2001/2–1158–1185 sayılı ve 01.05.2002 gün 2002/2–397–339 sayılı kararları).Bu durumda ancak nafakanın miktarını tayinde etken olarak dikkate alınmalıdır. Somut olayda; Ankara 7.Aile Mahkemesi 13.05.2014 tarih, 2014/3304 E., 2014/678K. Sayılı ilamı ile davalı kadının 220TL olan nafakanın artırımı talebinin, reddine karar verildiği, hükmün temyiz incelemesinden geçerek 09.04.2015 tarihinde kesinleştiği, bu davanın 09.07.2014 tarihinde açıldığı, tarafların evliliklerinin 1992 ila 2001 yılları arasında sürdüğü, davacının, İl Sağlık Müdürlüğü' nde teknisyen olarak çalıştığı, 2.850 TL maaş aldığı, kendisine ait evde ikamet ettiği, evli ve 3 çocuğu olduğu, 1... model T... marka aracının bulunduğu, davalının ise özel bir şirkette 850 TL ücretle çalıştığı, 375 TL kira gideri olduğu, annesi, babası ve oğlu ile yaşadığı, 42 yaşında, bekar olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, davalının asgari ücret düzeyinde gelire sahip olmasının, onun yoksulluk durumunu ortadan kaldırmadığı, düşünülmeden, davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir. Mahkemece; davalı kadının işe başlamasının ancak yoksulluk nafakasında indirim sebebi olabileceği kabul edilerek ve ayrıca davacının sosyal ve ekonomik durumuna göre ödemekte zorlanmayacağı bir miktara indirilerek TMK'nun 4.maddesi gereğince hakkaniyete uygun karar verilmesi gerekirken, davanın kabulü ile yoksulluk nafakasının tamamen kaldırılması bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.